Κυριακή, 18 Ιουνίου 2017

Τί με Εμποδίζει να Πραγματώσω την Αληθινή μου Φύση, τη Βουδδική Φύση;

Γκυάλουα Κάρμαπα Τάγιε Ντόρζε 27 Φεβρουαρίου 2014

Ίσως είναι μία έλλειψη αίσθησης περιπέτειας που μας κρατάει πίσω από το να πραγματώσουμε την αληθινή μας φύση. Είναι εύκολο να συνηθίσουμε στην καθημερινή ζωή, στις καθημερινές ρουτίνες. Σαν αποτέλεσμα, δεν θέλουμε να αφήσουμε την οικεία μας ατμόσφαιρα, τη ζωή που έχουμε συνηθίσει. Μας λείπει μία αίσθηση περιπέτειας.

Νομίζω αυτό έχει τις ρίζες του σε έναν βαθύ φόβο: έναν φόβο να αντικρίσουμε τον εαυτό μας· έναν φόβο να γνωρίσουμε ακριβώς το ποιοι είμαστε. Είναι σχεδόν σαν να λέμε ότι φοβόμαστε να κοιτάξουμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη και να δούμε τις δικές μας αντανακλάσεις.

Φυσικά, το πρόβλημα, ή καλύτερα η πρόκληση, προέρχεται από το να πιστεύουμε ότι τα στοιχεία της καθημερινότητας της ζωής μας καθορίζουν κατά κάποιον τρόπο το ποιοι είμαστε. Τα λάθη, τα σφάλματα, οι δυσκολίες και προκλήσεις που έχουμε αντιμετωπίσει, μπορούν κάποιες φορές να δίνουν την αίσθηση ότι γίνονται ένα μέρος από εμάς. Μας δυσχεραίνουν, αφήνοντας το σημάδι τους, κάποιες φορές ακόμη και μία αίσθηση τραύματος. Όμως αυτές οι εμπειρίες δεν είναι μέρος της αληθινής μας φύσης. Στην πραγματικότητα, μπορούν με κάποιο τρόπο να μας εμποδίζουν να δούμε τον αληθινό εαυτό μας.

Με τα χρόνια, αυτό το είδος κεκτημένων τάσεων μπορεί κάπως να μας κάνει να μην πιστεύουμε στη δική μας αληθινή φύση, και να νιώθουμε ότι είναι απλά ευσεβής πόθος ότι η αληθινή μας φύση είναι διαφορετική – ένα ελπιδοφόρο όνειρο! Έτσι, νομίζω ότι αυτό είναι που πρέπει να ξεπεράσουμε.

Επομένως αυτός είναι ο λόγος που πρέπει να έχουμε μεγάλο θάρρος, και να είμαστε λίγο αυστηροί – ακόμη και λίγο πεισματάρηδες – για να αντικρίσουμε πραγματικά τον εαυτό μας.

Σαν ασκητές, θα έρθουμε όλοι αντιμέτωποι σε κάποιο βαθμό με τα συναισθήματα, τις προκλήσεις και τα εμπόδια που βιώνουμε στη ζωή. Δίχως την ειλικρινή αντιμετώπισή τους, δεν πρόκειται ποτέ να πραγματώσουμε την αληθινή μας φύση.

Όταν αντικρίζουμε πραγματικά τον εαυτό μας, όταν βλέπουμε τις αληθινές μας αντανακλάσεις στον καθρέφτη, βλέπουμε ότι τα λάθη αυτής της ζωής δεν είναι τίποτε άλλο παρά εκδηλώσεις του κάρμα και των κλέσα. Είμαστε τότε ικανοί να αποδεχόμαστε το πως είναι τα πράγματα με έναν ιδιαίτερα αποτελεσματικό τρόπο. Είναι σχεδόν σαν να βάζουμε ετικέτες ή να κατηγοριοποιούμε τα βιώματα της καθημερινότητάς μας. Αφού τα έχουμε βάλει κατά κάποιον τρόπο στις θέσεις τους, δεν έχουμε τίποτε άλλο να δούμε παρά τον εαυτό μας και τις πραγματικές μας δυνατότητες. Αυτό απαιτεί θάρρος. Χρειάζεται θάρρος για να αντιμετωπίσουμε τον φόβο του παρελθόντος – για να ξεπεράσουμε το λάθος τού να βλέπουμε τα αρνητικά μας βιώματα σαν μέρος του αληθινού μας εαυτού – όμως χρειάζεται να το κάνουμε αυτό ώστε να πραγματώσουμε την αληθινή μας φύση.


Η μετάφραση και απόδοση από τα αγγλικά στα ελληνικά έγινε από την μεταφραστική ομάδα του Rigdrol Ling.

Παρασκευή, 28 Απριλίου 2017

Μιλαρέπα - Ο Βοσκός Αναζητάει το Νου του

༅༅།།                         
Ο Βοσκός
Αναζητάει το Νου του

Υποκλίνομαι σε όλους τους Δασκάλους

Μιά μέρα, ενώ ο Μιλαρέπα βρισκόταν στη σπηλιά Μπόντι του Ράγκμα, δύο νεαροί βοσκοί ήλθαν προς αυτόν. Ο νεότερος από αυτούς ρώτησε, «Αγαπητέ Δάσκαλε, έχεις κάποιο φίλο;» Ο Μιλαρέπα απάντησε, «Ναι, έχω».
  «Ποιος είναι αυτός;»
  «Το όνομά του είναι ‘‘Ο Φίλος της Αφυπνισμένης-Καρδιάς’’».
  «Πού είναι τώρα;»
  «Στο σπίτι του Συμπαντικού σπόρου της Συνείδησης».1
  «Τι εννοείς με αυτό;»
  «Το σώμα μου».
  Το μεγαλύτερο αγόρι μετά είπε, «Δάσκαλε, καλύτερα να φύγουμε, καθώς δεν μπορείτε να μας καθοδηγήσετε». Αλλά ο νεότερος απ’αυτούς είπε, «Εννοείς ότι αυτή η συνείδηση είναι o νους ο ίδιος, και ότι το φυσικό σώμα είναι το σπίτι του νου;»
  «Ναι, σωστά».
  Ο νεαρός συνέχισε, «Αν και γνωρίζουμε ότι συνήθως ένα σπίτι ανήκει μόνο σ’ένα άτομο, πολλά άτομα μπορούν να μπούν μέσα σε αυτό, έτσι πάντα βρίσκουμε ένα αριθμό ανθρώπων να ζουν μέσα σ’ένα σπίτι. Με τον ίδιο τρόπο, ένας νους υπάρχει μέσα στο σώμα ή πολλοί; Αν υπάρχουν πολλοί, πώς συνυπάρχουν;»
  «Ως προς το αν υπάρχει μόνο ένας νους μέσα στο σώμα ή πολλοί, καλύτερα να το βρείς μόνος σου».
  «Σεβαστέ Δάσκαλε, Θα προσπαθήσω».
  Σε αυτό το σημείο, οι νεαροί πήραν το δρόμο του γυρισμού για τα σπίτια τους. Το επόμενο πρωί, ο νεότερος από τους δύο επέστρεψε και είπε στο Μιλαρέπα, «Αγαπητέ Δάσκαλε, τη νύχτα που πέρασε προσπάθησα να ανακαλύψω τι είναι ο νους μου και πώς λειτουργεί. Τον παρατήρησα προσεκτικά και βρήκα ότι έχω ένα μόνο νου. Και ακόμα κι αν κάποιος θέλει να σκοτώσει αυτό το νου δεν μπορεί. Όσο κι αν κάποιος επιθυμεί να τον διώξει μακριά, δεν φεύγει. Αν κάποιος προσπαθήσει να τον πιάσει, δεν πιάνεται· ούτε μπορεί να τον κρατήσει κανείς πιέζοντάς τον. Αν θέλεις να παραμείνει, δεν θα μείνει· αν τον ελευθερώσεις, δεν θα φύγει. Όταν προσπαθείς να τον μαζέψεις δεν μπορεί να μαζευτεί. Όταν προσπαθείς να τον δείς· δεν μπορεί να ειδωθεί. Προσπαθώντας να τον κατανοήσεις· δεν είναι δυνατόν να κατανοηθεί. Αν νομίζεις ότι είναι μια οντότητα που υπάρχει και μπορείς να ξεφορτωθείς, δεν θα σε αφήσει. Αν νομίζεις ότι δεν υπάρχει, νιώθεις να κινείται. Είναι κάτι φωτεινό, με επίγνωση, ευρεία επίγνωση, αλλά ακατανόητο. Με λίγα λόγια, είναι δύσκολο να πείς τι πραγματικά είναι ο νους. Σε παρακαλώ έχεις την καλοσύνη να μου εξηγήσεις την έννοια του νου».
  Σε απάντηση, ο Μιλαρέπα τραγούδησε:

              Άκουσέ με, αγαπητέ βοσκέ, προστάτη (των προβάτων)!
              Ακούγοντας απλά για τη γεύση της ζάχαρης,
              Δεν μπορεί να υπάρξει εμπειρία της γλυκύτητας·
              Aν και ο νους κάποιου μπορεί να καταλάβει
              Τι είναι η γλυκύτητα,
              Δεν μπορεί να το βιώσει άμεσα·
              Μόνο η γλώσσα μπορεί να το γνωρίζει.
              Με τον ίδιο τρόπο δεν μπορεί κάποιος να δεί
              Πλήρως τη φύση του νου,
              Αν και μπορεί να έχει μια γεύση από αυτήν
              Αν αυτή του έχει υποδειχθεί από άλλους.2
              Αν κάποιος δεν βασίζεται σε αυτήν τη μια ματιά,
              Αλλά συνεχίζει να αναζητάει τη φύση του νου,
              Θα τη δεί πλήρως στο τέλος.
              Αγαπητέ βοσκέ, με αυτόν τον τρόπο
              θα πρέπει να παρατηρείς το νου σου.

  Κατόπιν ο νεαρός απάντησε, «Σε αυτήν την περίπτωση, σε παρακαλώ δώσε μου τις οδηγίες της υπόδειξης της φύσης του νου, και αυτό το βράδυ θα κοιτάξω μέσα σε αυτόν (το νου). Θα επιστρέψω αύριο να σου πω το αποτέλεσμα». Ο Μιλαρέπα απάντησε, «Πολύ καλά. Όταν φτάσεις στο σπίτι, προσπάθησε να βρείς ποιο είναι το χρώμα του νου. Είναι λευκό, κόκκινο ή κάτι άλλο; Ποιο είναι το σχήμα του; Είναι στενόμακρο, κυκλικό, ή κάτι άλλο; Επίσης προσπάθησε να εντοπίσεις πού εδρεύει μέσα στο σώμα σου».
Το επόμενο πρωί όταν ανέτειλε ο ήλιος, ο βοσκός οδήγησε τα πρόβατα και ήρθε στον Μιλαρέπα, ο οποίος τον ρώτησε, «Προσπάθησες το προηγούμενο βράδυ να βρείς πώς είναι ο νους;» Ο νεαρός απάντησε, «Ναι, το έκανα».
  «Με τι μοιάζει λοιπόν;»
  «Λοιπόν, είναι διαυγής, ευκρινής, κινητικός, απρόβλεπτος και άπιαστος· δεν έχει χρώμα ή σχήμα. Όταν συνδέεται με τα μάτια, βλέπει· όταν συνδέεται με τα αυτιά, ακούει· όταν συνδέεται με τη μύτη, οσφραίνεται· όταν συνδέεται με τη γλώσσα, γεύεται και μιλάει· και όταν συνδέεται με τα πόδια περπατάει. Αν το σώμα έχει ενόχληση, ο νους, επίσης είναι ταραγμένος. Κανονικά ο νους κατευθύνει το σώμα· όταν το σώμα είναι σε καλή κατάσταση, ο νους μπορεί να το κατευθύνει κατά βούληση, αλλά όταν το σώμα γεράσει, φθαρεί, ή στερηθεί (των λειτουργειών του), ο νους θα το αφήσει πίσω του χωρίς σκέψη όπως πετάει κάποιος μια πέτρα αφού έχει καθαριστεί. Ο νους είναι πολύ ρεαλιστικός και προσαρμόσιμος. Απ’την άλλη, το σώμα δεν παραμένει ήσυχο, ή υποχωρητικό
αλλά συχνά δημιουργεί προβλήματα στο νου. Τη νύχτα κατά τη διάρκεια του ύπνου ο νους ταξιδεύει· είναι πραγματικά πολύ απασχολημένος και εργατικός.
Είναι ξεκάθαρο σε μένα ότι όλες οι δυστυχίες μου προέρχονται απ’αυτόν (το νου)».
  Κατόπιν ο Τζετσούν τραγούδησε:

              Άκουσέ με, νεαρέ βοσκέ.
              Το σώμα βρίσκεται μεταξύ συνειδητής και ασυνείδητης κατάστασης,
              Ενώ ο νους είναι ο κρίσιμος και καθοριστικός παράγοντας!
              Εκείνος που νιώθει τις δυστυχίες στα κατώτερα βασίλεια,
              είναι ο  φυλακισμένος της Σαμσάρα,
              Ωστόσο, είναι ο νους που μπορεί να σε ελευθερώσει από τη Σαμσάρα.
              Σίγουρα θέλεις να φτάσεις στην πέρα όχθη;
              Σίγουρα επιθυμείς πολύ την πόλη της χαράς και της απελευθέρωσης;
              Αν επιθυμείς να πας, αγαπητό μου παιδί, μπορώ να σου δείξω
              Τον τρόπο και να σου δώσω τις οδηγίες.

  Ο βοσκός απάντησε, «Βεβαίως, αγαπητέ Δάσκαλε, με ευχαριστεί να την αναζητώ». Ο Μιλαρέπα τον ρώτησε κατόπιν, «Ποιο είναι το όνομά σου;»
  «Σάνγκιε Τζαπ».
  «Πόσο χρονών είσαι;»
  «Δεκαέξι».
  Έπειτα ο Τζετσούν του έδωσε τη διδασκαλία της «Λήψης του Καταφυγίου»,3 εξηγώντας εν συντομία τα οφέλη και τη σημασία του. Μετά του είπε, « Όταν θα πας πίσω στο σπίτι σου αυτό το βράδυ, μη σταματήσεις την απαγγελία της προσευχής· και στα ενδιάμεσα διαστήματα προσπάθησε να βρείς ποιός είναι αυτός που παίρνει καταφύγιο, ο νους ή το σώμα και πες μου το αποτέλεσμα αύριο».
  Το επόμενο πρωί ο βοσκός ήρθε και είπε στον Μιλαρέπα. «Αγαπητέ Δάσκαλε, την περασμένη νύχτα προσπάθησα να βρω ποιο απ’τα δύο παίρνει καταφύγιο, το σώμα ή ο νους. Ανακάλυψα ότι δεν είναι κανένα από τα δύο. [Παρατήρησα πρώτα το σώμα]. Κάθε μέρος του, από το κεφάλι μέχρι τα δάχτυλα των ποδιών, έχει ένα όνομα. Ρώτησα τον εαυτό μου, ‘‘Είναι το σώμα στο σύνολό του που παίρνει καταφύγιο;’’ Δεν μπορεί να είναι έτσι, γιατί όταν ο νους εγκαταλείπει το σώμα, το τελευταίο (το σώμα) παύει να υπάρχει πια. Οι άνθρωποι τότε το ονομάζουν ‘‘πτώμα’’ και φυσικά δεν μπορεί να ονομάζεται ο ‘‘λήπτης του καταφυγίου’’. Επιπλέον, όταν αποσυντίθεται, παύει να είναι ένα πτώμα· επομένως, δεν μπορεί να είναι το σώμα που παίρνει καταφύγιο στο Βούδδα. Μετά ρώτησα τον εαυτό μου, ‘‘Είναι ο νους που παίρνει καταφύγιο;’’ Αλλά αυτός που αναζητάει το καταφύγιο δεν μπορεί να είναι ο νους, καθώς ο τελευταίος (ο νους) είναι μόνο νους και τίποτα άλλο. Αν κάποιος πει ότι ο παρόν νους είναι ο [πραγματικός] νους και ο διαδοχικός είναι αυτός που λαμβάνει καταφύγιο, τότε θα υπάρχουν δύο νόες· και μετά θα’πρεπε να τους δώσουμε δύο ξεχωριστά ονόματα και για τους δύο όπως ο ‘‘παρών νους’’ και ο ‘‘μέλλων νους’’. Άλλωστε, όταν η πράξη της ‘‘Λήψης του Καταφυγίου’’ πραγματοποιείται, τόσο ο παρών όσο και ο επόμενος νους είναι ήδη πεπερασμένοι! Αν κάποιος ισχυριστεί ότι και οι δύο παίρνουν καταφύγιο, τότε ο νους θα [γίνει κάτι που δεν αλλάζει] το οποίο ποτέ δεν μεγαλώνει ή παύει να υφίσταται. Αν είναι έτσι, τότε σε όλες τις ζωές του παρελθόντος και του μέλλοντος στα έξι Βασίλεια της Σαμσάρα, δεν χρειαζόμαστε τίποτε άλλο παρά αυτόν  τον ‘‘Λήπτη του Καταφυγίου’’. Αλλά δεν θυμάμαι τίποτα  από την προηγούμενη ζωή μου· ούτε γνωρίζω τι θα συμβεί στη μελλοντική ζωή μου. Ο νους του προηγούμενου χρόνου και του χθες έχουν περάσει· ο αυριανός δεν έχει έρθει ακόμα· ο παρών ρέων νους δεν παραμένει. Σε ικετεύω, δάσκαλέ μου, σε παρακαλώ δώσε μου μια εξήγηση! Ανέφερα τα πάντα σε σένα· ξέρεις τα πάντα, ξέρεις τι χρειάζομαι!».

  Σε απάντηση του ερωτήματός του, ο Μιλαρέπα τραγούδησε:

              Ειλικρινά προσεύχομαι στο Δάσκαλό μου
              Που πραγμάτωσε την αλήθεια του μη-εγώ,
              Προσεύχομαι με το σώμα, το λόγο και το νου·
              Προσεύχομαι με μεγάλη πίστη και ειλικρίνεια.
              Παρακαλώ ευλόγησε εμένα και τους μαθητές μου,
              Δώσε μας τη δυνατότητα να πραγματώσουμε
              την αλήθεια του μη-εγώ!
              Λυπήσου μας και ελευθέρωσέ μας από τα δεινά
              της προσκόλλησης στο εγώ!

              Άκουσε προσεκτικά, αγαπητέ βοσκέ.
              Η προσκόλληση στην ιδέα του εγώ
              είναι χαρακτηριστικό αυτής της συνείδησης.
              Αν κοιτάξει κανείς σε αυτή καθεαυτή τη συνείδηση​​,
              Δεν βλέπει εγώ· τίποτα από αυτό δεν φαίνεται!

              Αν κάποιος μπορεί να ασκήσει τη διδασκαλία του Μαχαμούντρα
              Και γνωρίζει πως να μη-βλέπει, κάτι θα ειδωδεί.

              Για να ασκήσει κάποιος τη διδασκαλία του Μαχαμούντρα
              Χρειάζεται μεγάλη πίστη, ταπεινότητα και ζήλο σαν θεμέλιο.4
              Πρέπει κανείς να κατανοήσει την αλήθεια του Κάρμα
              και της αιτιότητας, ως το Μονοπάτι.5
              Προκειμένου να επιτευχθεί η πραγμάτωση,6
              θα πρέπει κανείς να στηρίζεται σ’ένα Δάσκαλο
              Για τη Μύηση, τις Οδηγίες και τις Εσωτερικές διδασκαλίες.

              Απαιτεί ένα μαθητή που να διαθέτει αρετή7
              για να λάβει τη διδασκαλία·
              Απαιτεί έναν άνθρωπο ο οποίος δεν λαμβάνει υπόψη την ταλαιπωρία και τα βάσανα·
              Απαιτεί το θάρρος της αφοβίας, την περιφρόνηση του θανάτου!
              Αγαπητέ βοσκέ, μπορείς να κάνεις αυτά τα πράγματα;
              Αν ναι, είσαι καλότυχος·
              Αν όχι, είναι καλύτερα να μη μιλήσουμε άλλο για το θέμα.
              Αναρωτήσου και σκέψου προσεκτικά.

            Όταν αναζήτησες το «Εγώ» [χθες το βράδυ] δεν μπορούσες να το βρείς.
            Αυτή είναι η άσκηση της κενότητας του εαυτού.
            Αν θέλεις να ασκήσεις την κενότητα των φαινομένων,8
            Ακολούθησε το παράδειγμά μου και διαλογίσου για δώδεκα χρόνια.
            Τότε θα αντιληφθείς τη φύση του Νου.
            Σκέψου καλά πάνω σ’αυτό, αγαπητέ νεαρέ!

  Ο βοσκός είπε, «Σου προσφέρω το σώμα μου και το κεφάλι μου. Παρακαλώ κάνε με να κατανοήσω το νου οριστικά και με σαφήνεια».
Ο Τζετσούν σκέφτηκε, «Θα δω αν αυτό το παιδί μπορεί πραγματικά να ασκηθεί» και μετά είπε, «Πρώτα προσευχήσου στα τρία Πολύτιμα Πετράδια, μετά οραματίσου την εικόνα του Βούδδα μπροστά από τη μύτη σου». Έτσι ο Μιλαρέπα έδωσε στο βοσκό τις οδηγίες για τη συγκέντρωση και τον έστειλε να διαλογιστεί.
  Για επτά μέρες δεν υπήρχε κάποιο σημάδι από το νεαρό. Την έβδομη ημέρα, ο πατέρας του ήρθε στον Μιλαρέπα, λέγοντας, «Αγαπητέ Λάμα, ο γυιός μου έχει να φανεί στο σπίτι εδώ και μια εβδομάδα. Αυτό είναι πολύ ασυνήθιστο. Αναρωτώμενος μήπως είχε χαθεί, ρώτησα τους υπόλοιπους βοσκούς που ήταν μαζί του. Όλοι μου είπαν ότι είχε έρθει σε σένα για το Ντάρμα και νόμιζα ότι είχε πάει μετά στο σπίτι. Αλλά πού είναι;» «Ήταν εδώ», απάντησε ο Μιλαρέπα, «αλλά δεν έχει επιστρέψει εδώ και επτά ημέρες».
  Ο πατέρας του ήταν βαθιά θλιμμένος και έκλαψε πικρά καθώς έφευγε από τον Μιλαρέπα. Τότε πολλοί άνθρωποι βγήκαν έξω για να τον αναζητήσουν. Τελικά τον βρήκαν σε ένα λάκκο αργίλου καθισμένο με ευθύ τον κορμό, με τα μάτια του ορθάνοιχτα κοιτάζοντας ίσια μπροστά. Τον ρώτησαν, «Τι κάνεις εδώ;» Αυτός απάντησε, «Ασκούμε στο διαλογισμό που μου είπε ο δάσκαλός μου». «Τότε γιατί δεν έχεις επιστρέψει σπίτι για επτά μέρες;» «Θα πρέπει να αστειεύεστε, διαλογίζομαι για λίγο!» Ενώ έλεγε αυτό, κοίταξε προς τον ήλιο και είδε ότι ήταν νωρίτερα από την ώρα που είχε αρχίσει να διαλογίζεται. Στην αμηχανία του ρώτησε, «Τι είχε συμβεί;»
  Από εκείνη την ημέρα και μετά, η οικογένεια του νεαρού είχε μεγάλη δυσκολία μαζί του, γιατί είχε σχεδόν χάσει την αίσθηση του χρόνου. Αυτό που φαινόταν σε αυτόν να είναι μια ημέρα, ήταν για τους άλλους τέσσερις ή πέντε ημέρες. Πολλές φορές οι γονείς του έστελναν ανθρώπους να τον ψάχνουν. Έτσι και αυτός και η οικογένειά του άρχισαν να στεναχωριούνται. Στην παρούσα συγκυρία τον ρώτησαν αν ήθελε να ζήσει με τον Μιλαρέπα. Απάντησε ότι δεν θα ήθελε τίποτα καλύτερο. Έτσι λοιπόν τον προμήθευσαν με τροφή και τον έστειλαν στον Δάσκαλο.
  Ο Μιλαρέπα πρώτα του έδωσε τους ηθικούς κανόνες των Πέντε Αρετών,9  του δίδαξε τη διδασκαλία του Ντάρμα και μετά του έδωσε τη διδασκαλία της σύμφυτης Σοφίας.10 Μέσα από την άσκηση, ο νεαρός έφθασε σταδιακά σε καλές διαλογιστικές εμπειρίες και ο Μιλαρέπα ήταν πολύ ευχαριστημένος. [Προκειμένου, ωστόσο, να διευκρινίσει τις εσφαλμένες αντιλήψεις του αγοριού σχετικά με τη φύση της αληθινής πραγμάτωσης], τραγούδησε:

              Προσκυνώ στα πόδια του Μάρπα,
              Αυτόν που έλαβε χάρη από τον Ναρόπα και τον Μαϊτρίπα.

              Εκείνοι που ασκούν το Ντάρμα με το στόμα τους
              Μιλούν πολύ και φαίνεται να γνωρίζουν πολλά περί διδασκαλίας,
              Αλλά όταν έρθει η ώρα για τον παρατηρητή να εγκαταλείψει
              το νεκρό σώμα του,
              ο φιμωμένος ιεροκήρυκας μέσα στο διάστημα πετιέται.

              Όταν το καθαρό φως11 λάμπει, σκεπάζεται από τύφλωση·
              Η ευκαιρία για να δεί το Νταρμακάγια κατά τη στιγμή του θανάτου
              Χάνεται εξαιτίας του φόβου και της σύγχυσης.

              Ακόμη κι αν έχει ξοδέψει κανείς τη ζωή του στη μελέτη των κειμένων,
              δεν βοηθάει τη στιγμή της αναχώρησης του νου.

              Αλίμονο! Αυτοί οι επιδέξιοι γιόγκι που έχουν ασκηθεί
              για καιρό στο διαλογισμό
              Λανθάνουν την νοητική εμπειρία της φωτεινότητας
              Με την Υπερβατική Σοφία,
              Και είναι ευχαριστημένοι με αυτήν τη μορφή της αυταπάτης.12

              Επομένως, όταν κατά τη διαδικασία του θανάτου
              Η Υπερβατική Σοφία του Νταρμακάγια λάμπει,
              Αυτοί οι γιόγκι δεν μπορούν να ενοποιήσουν το φως
              της Μητέρας - Παιδιού.13
              Δεδομένου ότι ο διαλογισμός δεν μπορεί να τους βοηθήσει,
              καθώς πεθαίνουν,
              Βρίσκονται σε κίνδυνο ακόμα και να επαναγγενηθούν
              στα κατώτερα Βασίλεια.14

              Aγαπητέ γιε μου, άριστε μεταξύ των λαϊκών, ακουσέ με προσεκτικά!

              Όταν το σώμα σου είναι σωστά τοποθετημένο,
              και ο νους σου απορροφημένος βαθιά στο διαλογισμό,
              Μπορεί να αισθανθείς ότι η σκέψη και ο νους εξαφανίζονται και τα δύο·
              Ωστόσο, αυτό δεν είναι παρά η επιφανειακή εμπειρία της Συγκέντρωσης.
              Με συνεχή άσκηση και προσοχή επ' αυτού,
              Αισθάνεται κανείς την ακτινοβόλα Αυτο-επίγνωση
              να λάμπει σαν ένα λαμπρό φως.
              Είναι καθαρή και φωτεινή σαν ένα λουλούδι,
              Είναι όπως το συναίσθημα του να κοιτάζεις επίμονα
              Μέσα στον απέραντο και άδειο ουρανό.
              Η επίγνωση της κενότητας είναι διαυγής, διάφανη και ζωηρή.

              Αυτή η μη-σκέψη, αυτή η λαμπερή και διάφανη εμπειρία
              Δεν είναι παρά η αίσθηση της Συγκέντρωσης.
              Με αυτό το καλό θεμέλιο
              Θα πρέπει να προσευχηθεί κανείς ακόμα περισσότερο
              στα τρία πολύτιμα Πετράδια,
              Και να διεισδύσει στην αλήθεια με βαθιά ενατένιση και στοχασμό.15
              Έτσι μπορεί κανείς να συνδέσει τη Σοφία της απουσίας-εαυτού
              Με το ζωτικό σχοινί της βαθιάς Συγκέντρωσης.
              Με τη δύναμη της καλοσύνης και της συμπόνιας,
              Και με τον αλτρουιστικό όρκο της Αφυπνισμένης-Καρδιάς,
              Μπορεί να δει κανείς άμεσα και καθαρά
              Την αλήθεια του Φωτισμένου μονοπατιού,
              Από το οποίο τίποτα δεν μπορεί να ειδωθεί,
              αλλά όλα είναι σαφώς ορατά.
              Βλέπει κανείς πόσο λάθος ήταν οι ελπίδες και οι φόβοι του.
              Χωρίς να αφικνύεται κανείς, φτάνει στον τόπο του Βούδδα·
              Χωρίς να βλέπει, οράται το Νταρμακάγια·
              Χωρίς προσπάθεια, κάνει όλα τα πράγματα με φυσικότητα.
              Αγαπητέ γιέ μου, αναζητητή της Αρετής,
              να κρατήσεις αυτές τις οδηγίες στο νου σου.

  Ο Μιλαρέπα στη συνέχεια έδωσε στο αγόρι την πλήρη Μύηση και προφορικές οδηγίες.
Μετά την εξάσκηση σε αυτά, το αγόρι πέτυχε εξαιρετικές εμπειρίες και Πραγμάτωση. Ήταν γνωστός ως ένας από τους «Γιούς της Καρδιάς» του Τζετσούν, ο Ρέπα Σάνγκιε Τζαπ.

  Αυτή είναι η ιστορία της δεύτερης επίσκεψης του Μιλαρέπα στη Ράγκμα, και η συνάντησή του με τον Ρέπα Σάνγκιε Τζαπ.





Σημειώσεις

1.     Αυτό είναι ένα άλλο όνομα για τη (Σανσκριτικά: Αλάγια-Βιτζνιάνα, Θιβετανικά: Κουν Συι Ναμπαρ Σεπα) συνείδηση βάση των πάντων· είναι η όγδοη από τις οκτώ συνειδήσεις σύμφωνα με τις Βουδδιστικές σχολές των Τσιτταμάτριν και Σβατάντρικα Μαντυαμάκα. Σε αυτές τις σχολές θεωρούν ότι η ίδια η συνείδηση συντελεί επιμέρους λειτουργίες τις οποίες κατηγοριοποιούν, στις συνειδήσεις των πέντε αισθήσεων, καθώς σε άλλες τρεις που αντιστοιχούν στη νοητική συνείδηση. Από αυτές η έκτη και η έβδομη είναι περισσότερο ενεργητικές και η όγδοη λειτουργεί σαν τη συνείδηση που αποθηκεύονται μέσα της τα ίχνη των προηγούμενων πράξεων και συνηθειών ως σπόροι που θα ωριμάσουν ανάλογα με τις συνθήκες σε μια μελλοντική εμπειρία.
2.     Αφού λάβει κανείς τις «οδηγίες της υπόδειξης ή άμεσης εισαγωγής» στη φύση του νου στα Θιβετανικά: «ngo sprod kyi gdams pa» από ένα πραγματωμένο δάσκαλο και αναγνωρίσει έστω για μια στιγμή την ουσία του νου, το να φτάσει στη φώτιση μέσω της άσκησης δεν είναι πλέον ανέφικτο· είναι στα χέρια του ασκητή από εκεί και μετά. Αυτό μπορεί να γίνει μέσω μιας μύησης είτε μέσω κάποιου παραδείγματος είτε μιας δήλωσης και τα λοιπά. Μετά ο ασκητής μπορεί να υπενθυμίζει στον εαυτό του, να αναγνωρίζει την ουσία του νου του όσο το δυνατόν συχνότερα. Αν εξασκείται κανείς με αυτόν τον τρόπο, θα μπορέσει να απελευθερωθεί ακόμα κι αν περνάει όλη την ημέρα του κάνοντας κάτι τόσο απλό, όσο το να βόσκει πρόβατα.
3.    Η «Λήψη του Καταφυγίου» Θιβετανικά: «Κιαπ Σου Τσιο» αυτή είναι η βασική προσευχή για όλους τους βουδδιστές παγκοσμίως η οποία λέει: «Σαν γκιε Λα Κιαπ Σου Τσιο» Παίρνω καταφύγιο στο Βούδδα (τον τέλεια αφυπνισμένο νου), «Τσö Λα Κιαπ Σου Τσιο» Παίρνω καταφύγιο στο Ντάρμα (τις διδασκαλίες που οδηγούν στην τέλεια αφύπνιση), «Γκεν Ντυν Λα Κιαπ Σου Τσιο» Παίρνω καταφύγιο στη Σάνγκα (στους Φωτισμένους Δασκάλους Μποντισάττβα και ασκητές στο μονοπάτι).
4.    Βάση (θεμέλιο), Δρόμος και Καρπός Θιβετανικά: «Σι, Λαμ, Ντρε Μπου» αυτοί οι όροι χρησιμοποιούνται συχνά στα Βουδδιστικά Ταντρικά κείμενα. Υπάρχουν διάφορες διδασκαλίες και εξηγήσεις πάνω σε αυτά, σύμφωνα με τη διδασκαλία της Μαχαμούντρα η βάση είναι η Βουδδική-φύση που διέπει κάθε αισθανόμενο ον, χωρίς την οποία δεν θα μπορούσε κανένα ον να φτάσει στην τέλεια φώτιση όσο κι αν προσπαθούσε. Η Βάση λοιπόν είναι η αιτία, ο σπόρος, το δυναμικό, η πρωταρχική καθαρή φύση, που ενυπάρχει
5.     μέσα σε όλα τα όντα. Ο δρόμος (μονοπάτι) είναι η άσκηση πάνω στις διδασκαλίες και οδηγίες της Μαχαμούντρα, μέσω της οποίας καθαρίζουν τα πέπλα που μας εμποδίζουν
6.   να αναγνωρίσουμε τη Βουδδική-φύση μας και ο Καρπός είναι η τέλεια (πραγμάτωση)  αυτής της πρωταρχικής  Βουδδικής- φύσης του νου που ήταν από πάντα εκεί αλλά δεν μπορούσαμε να τη δούμε.
7.   Αυτός που έχει αρετή, είναι ένα κατάλληλο δοχείο για τη διδασκαλία και άσκηση στο Ντάρμα και θεωρείται ένα καλότυχο άτομο. Σύμφωνα με το Βουδδισμό ένα άτομο είναι κατάλληλο δοχείο για το Ντάρμα, λόγω της ενάρετης δραστηριότητας που έχει κάνει σε προηγούμενες ζωές.
8.     Κενότητα (Σανσκριτικά: Σουνιάτα και Θιβετανικά: Τονγκ πα νυι)  η απουσία εγγενούς ύπαρξης «της ιδέας ενός εαυτού και των φαινομένων», το οποίο εξηγείται από το Βούδδα στις σούτρες της δεύτερης περιστροφής του τροχού του Ντάρμα, και έχουν αναλυθεί περαιτέρω από δασκάλους όπως ο Ναγκαρτζούνα και ο Τσαντρακίρτι.
9.     Οι κανόνες των πέντε αρετών: είναι κοινές για όλους τους Βουδδιστές μοναχούς ή λαϊκούς και είναι ότι θα πρέπει να απέχει κανείς από: 1. φόνο 2. κλοπή 3. αρνητική σεξουαλική συμπεριφορά 4. Ψέματα και 5. μέθη.
10.  Η σύμφυτη Σοφία: Από την άποψη των Τάντρα, η πραγμάτωση της σύμφυτης πανταχού παρούσας Σοφίας, είναι η πραγμάτωση της Βουδδότητας αυτής καθαυτής και γι’ αυτό είναι ο πυρήνας των Ταντρικών διδασκαλιών.
11.  Κατά τη στιγμή του θανάτου, το καθαρό φως του Νταρμακάγια θα λάμψει για λίγο, αλλά εξαιτίας της άγνοιας και των συνηθισμένων προσκολλήσεων δεν θα μπορεί κάποιος να το αναγνωρίσει και έτσι χάνει την ευκαιρία της απελευθέρωσης. Βλέπε «η Θιβετανική Βίβλος των Νεκρών,» που έχει εκδοθεί από το Έβανς Γουέντζ, Oxford University Press, 1957.
12.  Ο Μιλαρέπα έδωσε αυτήν τη σημαντική προειδοποίηση προς τους Γιόγκι, υποδεικνύοντας ότι υπάρχουν διάφορα είδη και βαθμοί φώτισης. Κάποια είναι κοσμικά και κάποια είναι υπερβατικά, κάποια είναι ενεργειακές εμπειρίες και κάποια είναι αληθινοί φωτισμοί της Υπερβατικής Σοφίας.
13.  Αν κάποιος μπορεί να ενοποιήσει το έδαφος Φωτεινότητα (Μητέρα φωτεινότητα) με τη φωτεινότητα που έχει κάποιος αναγνωρίσει στην άσκηση, κατά τη διάρκεια της ζωής του (φωτεινότητα παιδί), τότε θα απελευθερωθεί στο Νταρμακάγια. Στην ουσία, η πρωταρχική φύση του Βούδδα Σαμανταμπάντρα είναι σαν το έδαφος ή τη μητέρα-φύση της πραγμάτωσης. Η φύση που έχει εισαχθεί σε εμάς από το δάσκαλο είναι σαν το παιδί-φύση. Όταν αυτά τα δύο συναντηθούν, θα επιτύχει κανείς την πλήρη φώτιση.
14.  Ο Βουδδισμός ισχυρίζεται ότι μόνο η πίστη και ο διαλογισμός δεν μπορούν να απελευθερώσουν κάποιον από τη Σαμσάρα. Χωρίς την πλήρη εξάλειψη της προσκόλλησης στο εγώ ή τον απόλυτο αφανισμό των σπόρων των κεκτημένων τάσεων μέσα στη Συνείδηση Βάση των Πάντων (Αλάγια-Βιτζνιάνα), είναι αδύνατη μια πραγματική απελευθέρωση. Δίνονται διάφορες διδασκαλίες από διαφορετικές Βουδδιστικές Σχολές σχετικά με το πως να επιτύχει κανείς αυτήν την Απελευθέρωση, όπως οι διδασκαλίες της Πράτζνια-Παραμίτα της Μαντυαμάκα, ή ο διαλογισμός πέρα από την ιδέα Υποκειμένου-Αντικειμένου της Γιογκατσάρα, ή σχετικά με τη διδασκαλία περί αδιαχώριστου Σαμσάρας–Νιρβάνας του Ταντρισμού γενικότερα· ή σχετικά με την ενοποιήση της Φωτεινότητας Μητέρας–Παιδιού της Μαχαμούντρα.
15.  Πίστη, καλή θέληση, συμπόνια και διαλογιστική απορρόφηση δεν μπορούν να οδηγήσουν κάποιον στην Τέλεια Φώτιση χωρίς την Σοφία της ενόρασης. Επομένως ο βαθύς διαλογισμός στην κενότητα είναι απαραίτητος.


Το κείμενο αυτό είναι ένα απόσπασμα από τα εκατό χιλιάδες τραγούδια του Μιλαρέπα Garma C.C. Chang, η μετάφραση και απόδοση από τα αγγλικά στα ελληνικά έγινε από τον Κωνσταντίνο Σταμούλη.