Τρίτη, 5 Νοεμβρίου 2013

Τίνλεϋ Νόρμπου Ρίνποτσε

Συνήθεια, ΄Όνειρο και Χρόνος

             
     “ Η μορφή μου εμφανίστηκε σαν ένα όνειρο,            
         στα όντα που είναι σαν όνειρο.
  Δίδαξα μια διδασκαλία σαν ένα όνειρο,
  για να φτάσουν στη Φώτιση που είναι σαν όνειρο ”.
                                                                                           
                                                                                               Βούδδας

Από τον άναρχο χρόνο δεν υπάρχουν συνήθειες στον απόλυτο φυσικό νου. Ωστόσο τις δημιουργούμε εμείς διαχωρίζοντας τα φαινόμενα από τον ελεύθερο χώρο. Εγγενώς ένας καθρέφτης δεν έχει σκόνη. Παρ' όλα αυτά έλκει και μαζεύει σκόνη που επισκιάζει τη φυσική του καθαρότητα. Με τον ίδιο τρόπο ο καθαρός μας Νους της Σοφίας συσκοτίζεται από το εγώ όταν προσκολ-λούμαστε στην ανεμπόδιστη έκφραση των καθαρών φαινομένων του. Αν μπορέσουμε να αναγνω­ρίσουμε τον φυσικό άσπιλο νου μας δε θα συσκοτισθούμε από την προσκόλληση. Αν δεν αναγνωρίσουμε τον καθαρό φυσικό μας νου, τα φαινόμενα των λεπτών στοιχείων μας μαζεύονται σαν σκόνη στον καθαρό σαν καθρέφτη νου μας.

     Αν σκουπίσουμε τη λεπτή σκόνη αμέσως μπορούμε εύκολα να καθαρίσουμε έναν καθρέφτη. Αν μια συνήθεια είναι στα σπάργανα μπορούμε εύκολα να την κάνουμε να εξαφανιστεί. Οταν αφήνουμε έναν καθρέφτη ακαθάριστο, μαζεύονται λεπτά μόρια έλκοντας βαρύτερα μόρια που κολλούν σ' αυτά, μέχρι που ο καθρέφτης επισκιάζεται τελείως και είναι πολύ δύσκολο να καθαριστεί. Αν είμαστε αμελείς και παραμελούμε τις μη εμφανείς συνήθειες των λεπτών στοιχείων μας αυτές γίνονται η αιτία χονδροειδών και έντονων εμφανών συνηθειών.

     Οι εμφανείς συνήθειές μας που αναγνωρίζονται εύκο­λα είναι σαν τη μούχλα που εμφανίζεται σε μπαγιάτικο φαγητό. Οι λεπτές μη εμφανείς συνήθειές μας είναι σαν τη φωτιά κάτω από αναμμένες στάχτες. Οταν καθα­ρίζουμε το νου μας πρέπει να απομακρύνουμε όλα τα υπολείμματα των συνηθειών όσο λεπτά και να είναι. Αν αφήσουμε έστω κι ένα μόριο σκόνης στον σαν καθρέφτη νου μας, αυτό είναι ένα ακόμη υπόλειμμα συνήθειας. Ακόμα κι αν μας απομείνει μόνο μια αντίληψη, ένα μόνο φαινόμενο, καλό ή κακό, είναι κι αυτό υπόλειμμα συνήθειας που συσκοτίζει. Τα σύννεφα μαύρα ή άσπρα παραμένουν σύννεφα που συσκοτίζουν.
     
    Οι συνήθειες βαρειών στοιχείων των κοινών όντων είναι σαν το παχύ άρωμα μόσχου στον αδένα του ελα­φιού.  Οι συνήθειες ελαφρών στοιχείων των ανώτερων όντων πριν από τη Φώτιση είναι σαν το λεπτό υπόλειμ­μα αρώματος όταν αφαιρεθεί ο μόσχος που παραμένει κάποιο διάστημα πριν να εξαφανιστεί τελείως. Τα ­κοινά όντα έχουν χονδροειδή δυστυχία και χονδροειδή ευτυχία προερχόμενες από τις συνήθειες των χονδροειδών στοιχείων τους. Μερικοί Μποντισάττβα έχουν ακόμα πόνο κι ευτυχία αλλά επειδή προέρχονται από τις συνήθειες των λεπτών στοιχείων τους, είναι σαν ένα λεπτό κατάλοιπο αν το συγκρίνουμε με την έντονη δυστυχία κι ευτυχία των ριζικών συνηθειών των κοινών όντων. Μερικοί Μποντισάττβα εκδηλώνουν πόνο μόνα για να αποκαλύψουν την αλήθεια του Κάρμα και να καθαρί­σουν αυτό το Κάρμα για τα δυστυχισμένα όντα καταδεικνύοντας την κούραση της Σαμσάρα.                                                                                                       
      
   Από τη φύση της η βασική καθαρή γη δεν έχει βλά­στηση. Εξαιτίας, των συνθηκών των στοιχείων η βλάστηση εμφανίζεται και επισκιάζει τη γη. Οι συνήθειες είναι σαν τη βλάστηση. Από τη φύση του το βασικό καθαρό νερό δεν έχει λάσπη. Λόγω των συνθηκών των στοιχείων εμφανίζεται η λάσπη που θολώνει το νερό. Οι συνήθειες είναι σαν τη λάσπη.  Από τη φύση της η βασική καθαρή φωτιά δεν έχει καπνό. Εξαιτίας των συνθηκών των στοιχείων εμφανίζεται ο καπνός κι επισκιάζει τη φωτιά. Οι συνήθειες είναι σαν τον καπνό. Από τη φύση του ο βασικός καθαρός αέρας δεν έχει σκόνη. Λόγω των συνθηκών των στοιχείων εμφανί­ζεται η σκόνη και συγκαλύπτει τον αέρα. Οι συνήθειες είναι σαν τη σκόνη. Από τη φύση του ο βασικός καθαρός ουρανός δεν έχει σύννεφα. Εξαιτίας των συνθηκών των στοιχείων εμφανίζονται σύννεφα κι επισκιάζουν τον ουρανό. Οι συνήθειες είναι σαν τα σύννεφα.
     
    Ο νους είναι σαν μια καθαρή απέραντη γη. Αν δε μας προσελκύσουν και δεν προσκολληθούμε στα πεπερασμένα οριοθετημένα φαινόμενά μας, θα μπορέσουμε να παραμείνουμε στον φρέσκο απεριόριστο νου μας. Ο νους είναι σαν το καθαρό διαυγές νερό. Αν δεν ελκυ­στούμε και δεν προσκολληθούμε στα ζοφερά φαινόμενά μας, θα μπορέσουμε να παραμείνουμε στον φυσικό πρωταρχικό μας νου. Ο νους είναι σαν μια καθαρή ακτινοβόλα φωτιά. Αν δεν μας προσελκύσουν και δεν προσκολληθούμε στα καπνώδη φαινόμενα μας, θα μπορέσουμε να παραμείνουμε στον φωτεινό λαμπερό νου μας. Ο νους είναι σαν τον καθαρό ανάλαφρο αέρα. Αν δεν ελκυστούμε και δεν προσκολληθούμε στα σκονισμένα φαινόμενα μας, θα μπορέσουμε να παραμείνουμε στον ανεμπόδιστο διαυγή νου μας. Ο νους είναι σαν τον καθαρό άσπιλο ουρανό. Αν δεν ελκυστού­με και δεν προσκολληθούμε στα συννεφιασμένα μας φαινόμενα, θα μπορέσουμε να παραμείνουμε στο σαν ανοιχτό χώρο νου μας.

    Οι συνήθειες εμφανίζονται σε όλες τις στιγμές στον ύπνο και στον ξύπνιο. Στον κοινό μας νου τα ορατά της ημέρας φαινόμενα των συνηθειών, είναι χονδροειδή και τα αόρατα φαινόμενα των συνηθειών, των ονείρων είναι λεπτοφυή. Το λεπτό στοιχείο είναι πάντα παρόν στο χονδροειδές στοιχείο, έτσι στο νου ενός αλ­ηθινού ασκητή τα φαινόμενα των συνηθειών της ημέρας δε διαφέρουν από τα φαινόμενα των συνηθειών των ονείρων.

   Τα αόρατα φαινόμενα των συνηθειών των ονείρων είναι σαν τα άστρα που δε μπορούμε να τα δούμε όσο φωτί­ζεται ο ουρανός από τον ήλιο της ημέρας αλλά παρόλα αυτά βρίσκονται εκεί. Τα χονδροειδή φαινόμενα: της ημέρας δε μπορούν να εξαφανίσουν τα λεπτά φαινό­μενα των ονείρων. Οι μη καθαρές αόρατες συνήθειες των ονείρων του κοινού νου δεν εξαφανίζονται μέχρις ότου εξαφανίσουμε τις μη καθαρές αόρατες συνήθειές μας του ξύπνιου. Παρ' όλο που από τον άναρχο χρόνο δεν υπάρχει τίποτε ορατό, συνεχίζουμε να δημιουργούμε πάντα και να πιστεύουμε στο ορατό. Πάντα υποφέρουμε μεταξύ ορατού και αοράτου. Οπως είπε ο Σαντιντέβα: "Μία στείρα γυναίκα δεν έχει παιδί κι όμως στο όνειρό της το παιδί της πεθαίνει κι έτσι υποφέρει". Για το σοβαρό ασκητή που κατανοεί την καθαρή ουσία των στοιχείων, δεν υπάρχει πλέον χονδροειδής συνήθεια της ημέρας, ούτε λεπτή συνήθεια των ονείρων.

   Σύμφωνα με το Ταντρικό σύστημα δεν είναι ανάγκη να εξετάζουμε τα όνειρα που έχουμε τη νύχτα και πριν από τα μεσάνυχτα επειδή αυτά τα όνειρα είναι μόνο εξωτερικεύσεις προηγούμενων συνηθειών. Δεν είναι ανάγκη να εξετάζουμε τα όνειρα που έχουμε τα μεσάνυ­χτα, τότε που συνδέεται η ονειρική μας αντίληψη των λεπτών μη καθαρών στοιχείων με την της ημέρας αντί­ληψη μας των χονδροειδών μη καθαρών στοιχείων, επει­δή προκαλούν διαταραχές που εμφανίζονται σαν δαίμο­νες. Πρέπει να εξετάζουμε τα όνειρα που έχουμε τα χαράματα αν θέλουμε να ξέρουμε το μέλλον.

  Αν έχουμε ένα άσχημο όνειρο μπορούμε να διασκορπίσουμε τα αρνητικά του φαινόμενα με προσευχή και διαλογισμό. Αν είναι καλό όνειρο μπορούμε να κρατήσουμε τα θετικά του φαινόμενα με προσευχή και διαλογισμό και ίσως να συμβεί σταλήθεια. Αν ασκού­μαστε σε διαλογισμό χωρίς μορφή και θέλουμε να παραμείνουμε στην ισοψυχία της Σοφίας του Νου, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι δεν έχει σημασία αν τα όνειρα θα βγουν ή όχι αληθινά, επειδή και η διάρκεια της ημέρας και η διάρκεια των ονείρων είναι και οι δύο ένα όνειρο. Δεν πρέπει να έχουμε άσχημα αισθήματα και φόβους για τα άσχημα όνειρα ούτε καλά αισθήματα και προσδοκίες για τα καλά όνειρα, αλλά πρέπει να προσπαθήσουμε να διαλύσουμε τις αντιλήψεις μας στο διάστημα της φωτεινότητας.

  Αν χρησιμοποιούμε μορφή στο διαλογισμό μας και θέλουμε να δημιουργήσουμε καθαρά φαινόμενα λεπτών στοιχείων, τότε χρησιμοποιούμε την άσκηση των ονεί­ρων, η ουσία της οποίας είναι να οραματιστούμε τη θεότητα με την οποία έχουμε Καρμικό δεσμό σύμφωνα με τη Σάντανα (πνευματική άσκηση) των ατομικών μας ικανοτήτων. Αν οι συνή­θειές μας στη διάρκεια της ημέρας γίνουν τα φαινόμε­να της θεότητας, τότε οι συνήθειες μέσα στα όνειρα θα γίνουν κι αυτές τα φαινόμενα της θεότητας. Βαθμι­αία τα μη καθαρά ονειρικά φαινόμενα θα μετατραπούν σε καθαρά ονειρικά φαινόμενα, μέχρις ότου η διάρκεια της ημέρας και των ονείρων γίνουν τελικά μια καθαρή αμέτρητη σφαίρα φαινομένων της θεότητας Σοφίας.                                                                                                                                 

  Οι συνήθειες κατά τη διάρκεια των ονείρων και της ημέρας "σαν όνειρο" δεν έχουν ξεχωριστή ύπαρξη από τις συνθήκες. Στα κρύα λαμπυρίζοντα βουνά οι άνθρω­ποι έχουν τη συνήθεια να φορούν βαριά μάλλινα ρούχα και προβιές ζώων. Στις ζεστές πράσινες πεδιάδες οι άνθρωποι έχουν τη συνήθεια να φορούν μεταξωτά και βαμβακερά. Οταν οι βουνίσιοι κατεβούν στις πεδιάδες, συνεχίζουν να φορούν βαριά, μάλλινα ρούχα κι όταν οι άνθρωποι από τις πεδιάδες σκαρφαλώνουν στα βουνά, εξακολουθούν να φορούν ελαφριά, βαμβακερά ρούχα. Οταν σκεφτόμαστε την υπέροχη θεότητά μας, ακόμα κι αν προσπαθούμε, δε μπορούμε να δούμε το πρόσωπο της. Παρόλα αυτά, χωρίς προσπάθεια, το πρόσωπο του κοινού εραστή μας αυθόρμητα προβάλλει εμπρός μας. Οι συνήθειες μάς ακολουθούν όπου κι αν πάμε και το να τις αλλάξουμε παραμένει η μεγαλύτερη δυσκολία.

   Είναι, πάντα πολύ δύσκολο κι οδυνηρό να μετακινη­θούμε από ένα παλιό γνώριμο μέρος σε ένα καινούργιο και άγνωστο. Γενικά είναι πολύ δύσκολα να αλλάξουμε. Όποτε μιλάμε για "αλλαγή" εννοούμε να αλλάξουμε συνήθειες. Όλα τα έθιμα, οι παραδόσεις και οι θρησ­κείες μάς διδάσκουν να αλλάξουμε τις αρνητικές συνή­θειες σε θετικές. Αν δε θέλουμε να δημιουργήσουμε αρνητικές συνήθειες, πρέπει να προσπαθήσουμε να τις καταστρέψουμε από την αρχή. Αν δούμε ένα πιτσιλωτό φίδι και φοβηθούμε, πρέπει να προσπαθήσουμε να καταστρέψουμε αυτόν το φόβο αμέσως, γιατί αλλιώς θα φοβηθούμε ακόμα κι όταν δούμε ένα πιτσιλωτό σκοινί, επειδή είμαστε πλανεμένοι από τη συνήθεια του πιτσιλωτού φιδιού.

   Η θετική συνήθεια ενός ατόμου είναι η αρνητική συνήθεια ενός άλλου και η αρνητική συνήθεια κάποιου είναι η θετική συνήθεια ενός άλλου. Οι συμφωνίες και οι διαταραχές ανάμεσα σε γονείς και παιδιά, άντρες και γυναίκες, μαθητές και δασκάλους ή σε κυβερνήσεις και λαό πάντα υπάρχουν επειδή σύμφωνα με τη δική τους άποψη προσπαθούν να αλλάξουν τις αρνητικές συνήθειες σε θετικές. Σύμφωνα με την άποψη του Ντάρμα ο σκοπός όλων των ασκήσεων και των διδασκαλιών είναι να καθαρίσουν τις συνήθειες του εγώ για να μετατραπούν τα αρνητικά φαινόμενα σε θετικά.

    Τα φαινόμενά μας αλλάζουν πάντα μέσα στο χρόνο και η πηγή της συνήθειάς μας του χρόνου είναι η υλική υπόσταση. Καθώς τα στοιχεία γίνονται όλα και πιο χονδροειδή και με υπόσταση, αρχίζει η κατεύθυνση. Όσο περισσότερη η κατεύθυνση, τόσο περισσότερος και ο χρόνος. Το χρόνο δε μπορούμε να τον δούμε όλο μονομιάς, επειδή ο παρόν τεταμένος νους μας είναι παγιδευμένος σε στοιχεία χονδροειδούς υπόστασης. Δε μπορούμε να δούμε την υλική υπόσταση του παρελθόντος επειδή διαχωριζόμαστε μεταξύ της νέας υπόστασης που ο νους μας δημιουργεί συνέχεια και της υπόστασης του παρελθόντος που έχει γίνει αδρανής. Δε μπορούμε να δούμε τη μέλλουσα υπόσταση επειδή δεν έχει ακόμα ωριμάσει και δεν έχει γίνει εμφανής. Το Κάρμα είναι λανθάνον παρελθόν και μέλλον που γίνεται εμφανές σαν παρόν.

   Ο κοινός νους πάντα διαιρείται από το χρόνο, καθώς ο χώρος των κοινών όντων διαιρείται από τα όρια της χονδροειδούς υπόστασης. Γιαυτόν το λόγο δε μπορούμε να δούμε πέρα από το παρόν μέσω των χονδροειδών στοιχείων. Είναι σαν να είμαστε μέσα σε έναν παχύ συμπαγή τοίχο μέσω του οποίου δε μπο­ρούμε να δούμε, ούτε να τον διαπεράσουμε, επειδή μας εμποδίζει ο χρόνος της υλικής υπόστασης.

   Οι Μποντισάττβα προικισμένοι από το Κάρμα με υψηλές ιδιότητες, μπορούν να δουν όλους τους χρόνους σαν μέσα από διάφανο γυαλί. Επειδή έχουν λιγότερες συσκοτίσεις χονδροειδών στοιχείων μπορούν να δουν το μέλλον πέρα από την υλική υπόσταση. Ο Βούδδας, που παραμένει παντού χωρίς να παραμένει πουθενά, μπορεί να δει ανεμπόδιστα κι αυθόρμητα χωρίς πρόθεση επειδή τα στοιχεία του είναι πέρα από υλική υπόσταση και ο νους του δε διαιρείται ποτέ από το χρόνο. Το παρά­δειγμα του γυάλινου τοίχου δε μπορεί καν να χρησιμο­ποιηθεί. Αυτοί που παραμένουν στον Καθαρό Νου του Ουράνιου Διαστήματος με όλα τα στοιχεία σε ισορροπία μπο­ρούν να δουν όλον το χρόνο και το χώρο επειδή είναι ανοιχτοί και ανεμπόδιστοι. Δεν έχουν κατεύθυνση ή χρόνο επειδή δεν είναι μέσα στην υλική υπόσταση, ούτε κι έξω απ' αυτή. Στον ουρανό δεν υπάρχουν βουνά, εμπόδια, συσκοτίσεις υπόστασης και κατεύθυνση.

  Ο Βούδδας βλέπει τα πάντα επειδή στο Νου της Σοφίας δεν υπάρχει χρόνος, ούτε κατεύθυνση. Χωρίς χρόνο και κατεύθυνση δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο να δει κανείς. Τότε, αν δεν υπάρχει τίποτα άλλο να δει κανείς, πώς μπορεί ο Βούδδας να είναι καθοδηγητής και να ωφελεί τα όντα; Αν σκεφτούμε ότι δεν υπάρχει χρόνος, πώς μπορεί ο Βούδδας να προβλέπει στο χρόνο; Αν σκεφτούμε ότι δεν υπάρχει κατεύθυνση, πώς μπορεί ο Βούδδας να υποδεικνύει κατεύθυνση;

   Ο Βούδδας είναι παντογνώστης: ο νους του είναι σαν τον ουρανό. Δεν υποδεικνύει τίποτα: αυτό που εμφανίζεται είναι μια αντανάκλαση. Αν τα όντα έχουν κατεύθυνση, αυτή αντικατοπτρίζεται. Αν τα όντα έχουν χρόνο, αυτός αντανακλάται. Ετσι στην πραγματικότητα ο χρόνος δεν είναι η αντανάκλαση του Βούδδα, αλλά η δική μας αντανάκλαση. Αν ανοίξουμε μια ομπρέλα στον ουρανό η σκιά επιστρέφει στη γη. Τα στοιχεία υλικής υπόστασης εμφανίζονται με τον ίδιο τρόπο. Ο χρόνος επιστρέφει σαν μια σκιά στο σώμα μας κι έτσι ο χρόνος είναι δικό μας φαινόμενο.

    Για να υπάρχει εξωτερική συμφωνία, ο συγκεκριμένος χρόνος προέρχεται από το χρόνο γενικών φαινομένων, με παρατηρήσεις και κρίσεις βασισμένες σε εμφανή χονδροειδή εξωτερικά στοιχεία και κατευθύνσεις. Οταν αυτά τα στοιχεία είναι συμπληρωματικά, φτιάχνουμε ρολόγια για να δείξουμε την ίδια ώρα, χάρτες για να δείξουμε την ίδια κατεύθυνση στο χώρο και ιστορίες για να δείξουμε την ίδια κατεύθυνση στο χρόνο. Οι αστρολόγοι κάνουν ημερολόγια χρόνου με τα άστρα, οι επιστήμονες με τους υπολογιστές και οι πετεινοί με τις αισθήσεις των εσωτερικών στοιχείων τους. Ο χρόνος φαίνεται όλο και πιο αληθινός με τη γενική ομαδική συμφωνία πετεινού και επιστήμονα, αλλά μερικές φορές οι υπολογιστές των επιστημόνων χαλούν κάνοντας λάθη και μερικές φορές οι πετεινοί λαλούν στον ύπνο τους επειδή ονειρεύονται από συνήθεια μια χαραυγή. Πρέπει να ξέρουμε ότι δεν υπάρχει ούτε μια συμφωνία χρόνου γενικών φαινομένων. Καθώς η πανσέλη­νος βυθίζεται πίσω από τα δυτικά βουνά με μια αχτίδα φωτός που αποχαιρετά τη βουνοκορφή στην ανατολή, ο ήλιος ανατέλλει πίσω από τα ανατολικά βουνά με μια ηλιαχτίδα που αποχαιρετά τη δυτική βουνοκορφή.

    Στην ανατολή, σύμφωνα με μια από τις παραδόσεις της αστρολογίας, μια αναπνοή ενός υγιούς ενήλικου ατόμου περιλαμβάνει τρία στάδια: εισπνοή, κράτημα κι εκπνοή του αέρα. Έξι αναπνοές ονομάζονται ένα τσου­σάν και υπάρχουν εξήντα τσουσάν σε μια ώρα κι εξήντα ώρες σε μια μέρα και μια νύχτα.. Ολες οι μετρήσεις βασίζονται σ' αυτή την ειδική τσουσάν αντίληψη της μέρας και της νύχτας. Στο Βορρά, στην Αλάσκα, οι Εσκιμώοι έχουν Εσκιμώικη συμφωνία χρόνου άνισων ωρών μέρας και νύχτας, ενώ στο Νότο οι κάτοικοι τροπικών χωρών είναι εξοικειωμένοι με ίσες ώρες μέρας και νύχτας. Ο χρόνος είναι πολύ άστατος επειδή ενυπάρχει στην υλική υπόσταση, πάντα μεταβάλλεται και γίνεται αδρανής. Αν προσπαθήσουμε να τον κάνουμε ακριβή βασιζόμενοι στην παροδική υλική υπόσταση, αποκαρδιωνόμαστε και τρελαινόμαστε.

  Δεν μπορούμε να εξαρτόμαστε από εξωτερικό χρόνο και κατεύθυνση επειδή σύμφωνα με το Κάρμα τα στοιχεία του κάθε ατόμου είναι διαφορετικά και η χρονική ποιότητα μέσα τους είναι διαφορετική. Γι ' αυτόν τον λόγο υποδεικνύουμε το χρόνο μέσα από τα στοιχεία υλικής υπόστασης με διαφορετικούς τρόπους. Μερικοί από μας έχουμε θολωμένο νου και θέλουμε να κοιμό­μαστε συνέχεια, μερικοί δε μπορούμε να κοιμηθούμε τόσο γρήγορα όσο άλλοι και μερικοί ξυπνούμε νωρίτερα από τους άλλους. Όταν τα στοιχεία είναι ελαφρά και λεπτά, η χρονική ποιότητα μέσα τους είναι μετρημένη, στρωτή και ομαλή. Όταν τα στοιχεία είναι βαριά και χονδροειδή, η χρονική ποιότητα μέσα τους είναι τρα­χιά και ανομοιογενής, άλλες φορές γρήγορη κι άλλες φορές αργή. Όταν άνθρωποι με διαφορετικά στοιχεία συναντώνται, η αλληλεπίδραση μεταξύ τους μπορεί να είναι διαταραγμένη ή αρμονική κι αυτό εξαρτάται εν μέρει από το αν οι χρονικές ποιότητες μέσα στα στοιχεία τους, είναι συμπληρωματικές. Αν δύο άτομα συναντώνται και η χρονική ποιότητα μέσα στα στοι­χεία τους είναι ομαλή και μετρημένη, είναι πάντα σε αρμονία. Αν τα στοιχεία τους είναι ανομοιογενή, θα μπορούν να είναι σε αρμονία μεταξύ τους μόνο όταν οι χρονικές ποιότητες μέσα στα στοιχεία τους συγχρονί­ζονται. Οταν οι χρονικές ποιότητες τους δεν ταιριά­ζουν, η σχέση μεταξύ τους θα είναι διαταραγμένη.

   Όλα τα ανθρώπινα όντα εξαρτώνται από το χρόνο στις καθημερινές τους δραστηριότητες για να επικοινωνή­σουν. Παρ όλο που εξαρτόμαστε από το χρόνο, συχνά δε μπορούμε να έχουμε επαφή μεταξύ μας. Παραδείγμα­τος χάριν μερικές φορές λόγω διαφορετικών χρονικών συνηθειών μέσα στα στοιχεία μας, δε μπορούμε να συναντηθούμε ακόμα κι αν νομίζουμε ότι έχουμε δώσε­ι ένα συγκεκριμένο ραντεβού. Όταν χάνουμε χρόνο δε σκεφτόμαστε ποτέ ότι οι ενέργειες των διαφορετικών συνηθειών των προσωπικών χρονικών στοιχείων μας είναι ασυμβίβαστες. Λέμε απλώς: "Λυπάμαι που άργησα". Όταν κάποιος φτάνει στην ώρα του λέμε: "Ω τι ωραία ήρθες στην ώρα σου". Κι ανάμεσα στο "Λυπάμαι άργησα" και στο "Ω τι ωραία ήρθες στην ώρα σου" ξοδεύουμε όλο το χρόνο της ζωής μας.
    
   Προσωρινά, οι ασκητές πρέπει να εξαρτώνται από μια κοινή καθορισμένη ώρα, επειδή   έχουμε κοινές χρονικές συνήθειες στοιχείων. Τελικά μέσω του διαλογισμού όλα τα εσωτερικά γενικά χονδροειδή στοιχεία και συγκεκριμένα φαινόμενα χρόνου εμφανίζονται σαν χρόνος αντεστραμμένης σχετικής αλήθειας. Αυτό συμβαίνει επειδή με την άσκηση αναπτύσσουμε κάποια εμπειρία μη καθορισμένων χρονικών φαινομένων που είναι πιο εκτε­ταμένη και διαποτισμένη από την αλληλουχία του άχρο­νου χρόνου. Τότε τα μη καθορισμένα χρονικά φαινόμενα εμφανίζονται σαν πραγματική σχετική αλήθεια. Καθώς οι ασκητές εξακολουθούν να ασκούνται μαυτά τα μη καθορισμένα χρονικά φαινόμενα, τότε τα χρονικά φαι­νόμενα του παρελθόντος, παρόντος και μέλλοντος, τα αντεστραμμένης σχετικής αλήθειας χρονικά φαινόμενα, τα πραγματικής σχετικής αλήθειας χρονικά φαινόμενα, τα χρονικά φαινόμενα του ονείρου και του ξύπνιου και τελικά όλα τα χρονικά φαινόμενα των συνηθειών, γίνονται ένας χρόνος μέσα στον άχωρο χώρο. Τότε μπορούμε πάντα να παραμένουμε στον άχρονο χρόνο της ισοψυχίας.


Απόσπασμα από το βιβλίο του Τίνλεϋ Νόρμπου  Magic Dance  μετάφραση από τα αγγλικά και επιμέλεια μεταφραστική ομάδα Rigdrolling.

Δεν υπάρχουν σχόλια: