Σάββατο, 4 Φεβρουαρίου 2017

Η Ζωή είναι Αλλαγή

E

Ο Κάρμαπα σχετικά με τις Αλλαγές που συμβαίνουν στην Ευρώπη 


Αποκλειστική συνέντευξη:  ¨ Η Ζωή είναι Αλλαγή ¨                                                               
Από τον Francesco Palmieri   Ρώμη 21 Ιανουαρίου 2017 
  Σε περιόδους μεταναστευτικής κρίσης, οικονομικών και θρησκευτικών συγκρούσεων, η Ευρώπη έχει την ευκαιρία για μια υγιή αλλαγή της προοπτικής να μετατρέψει κάθε πρόκληση, κάθε εμπόδιο σε ευκαιρία. Σίγουρα «Δεν μπορούμε να σταματήσουμε την αλλαγή ... "Η ζωή είναι αλλαγή" λέει ο Τάγιε Ντόρτζε, η Αυτού Αγιότητα ο Γκυάλουα Κάρμαπα σε μια αποκλειστική συνέντευξη στο AGI (Agenzia Giornalistica Italia).

Οι Κάρμαπα είναι οι ηγέτες της σημαντικής γενεαλογίας Κάρμα Κάγκιου του Θιβετιανού Βουδδισμού. Ο πρώτος Κάρμαπα ήταν ο Ντύσουμ Κυένπα, γεννήθηκε το 1110, πριν από τον πρώτο Δαλάι Λάμα, ο οποίος γεννήθηκε το 1391. Ο Τρίνλευ Τάγιε Ντόρτζε, ο 17ος Κάρμαπα, είναι ο νυν κάτοχος της γενεαλογίας Κάρμα Κάγκιου. Γεννήθηκε στο κεντρικό Θιβέτ το 1983, στη συνέχεια αναγνωρίστηκε επίσημα και ενθρονίστηκε τον Μάρτιο του 1994. Ζει στο Δελχί, στην Ινδία, και έχει την πνευματική ευθύνη για περισσότερα από 900 μοναστήρια και κέντρα διαλογισμού σε όλο τον κόσμο. Στο Θιβέτ, ο Κάρμαπα αντιπροσωπεύει τη μεγαλύτερη αδιάσπαστη αλυσίδα των μετενσαρκωμένων ηγετών. Η συνομιλία μας έγινε λίγες ημέρες μετά το Kάγκιου Μόνλαμ στην Μποντγκάγια, το οποίο καθοδηγούσε ο Κάρμαπα, ένα από τα μεγαλύτερα γεγονότα στο Βουδδιστικό ημερολόγιο, τον πιο ιερό τόπο του Βουδδισμού, όπου ο Βούδδας Γκωτάμα φωτίστηκε.

FP - Αγιώτατε, η Ευρώπη αντιμετωπίζει τη μεταναστευτική κρίση, εκατομμυρίων προσφύγων που ταξιδεύουν προς την Γηραιά Ήπειρο και φαίνεται μια αυξανόμενη σπειροειδής κατάσταση εκτός ελέγχου. Δεν είναι μόνο ένα οικονομικό ή πολιτικό πρόβλημα. Τα στοιχεία δείχνουν ότι η αλλαγή αυτή αφορά και την πνευματική και ηθική σφαίρα του δυτικού κόσμου. Πώς μπορεί να αντιμετωπιστεί αυτή η δύσκολη πρόκληση;

Ναι, υπάρχει μια κρίση, και είναι μια ανησυχητική και θλιβερή κατάσταση, και γι 'αυτό πρέπει να βρούμε έναν τρόπο να λυθεί αυτό το ζήτημα προς όφελος όλων των αισθανόμενων όντων. Ακριβώς όπως υπάρχουν τόσες πολλές διαφορετικές πολύτιμες μέθοδοι και προσεγγίσεις για την επίλυση αυτής της κρίσης, σύμφωνα με διάφορες φιλοσοφίες, θρησκείες, πολιτικές απόψεις, οικονομικά συστήματα, η πρακτική του Βουδδισμού προσφέρει επίσης τρόπους για να αντιμετωπίσουμε αυτό το θέμα, αλλά όχι με τον τρόπο που θα μπορούσαμε να φανταστούμε.

Όταν γεννιόμαστε ως ανθρώπινα όντα, είμαστε φυσικά και αναπόφευκτα δεσμευμένοι από τις συνθήκες αυτού του τύπου ύπαρξης, και αυτή η κατάσταση περιγράφεται και συνοψίζεται από τον ιστορικό Βούδδα Σακιαμούνι ως «dukkha» (συνήθως μεταφράζεται ως "δυστυχία" ή "ανικανοποίητο"). Φυσικά, η δήλωση αυτή μπορεί να φαίνεται πολύ αρνητική και θλιβερή, αλλά ο Βούδδας είπε μια αλήθεια λέγοντας ότι αυτή η ζωή είναι δυστυχία, γιατί με αυτό εννοούσε ότι η ανθρώπινη κατάστασή μας βασίζεται στην αλλαγή. Αυτό είναι το νόημα των λεγομένων του. Αλλά κατά κάποιο τρόπο, λόγω των ισχυρών συνηθειών και των ενστίκτων μας που αναπτύχθηκαν κατά τη διάρκεια πολλών ετών και ωρίμασαν λόγω των ιδεών και θεωριών, των απόψεων και των θρησκευτικών πεποιθήσεων, καθώς επίσης και λόγω του ότι έχουμε πολλά είδη συμβουλών και πάρα πολλές θεωρίες, είμαστε λίγο αποπροσανατολισμένοι.

Ως αποτέλεσμα αυτού, η πρόκληση είναι το να αποδεχτούμε τη φύση της ανθρώπινης κατάστασης: η αποδοχή ότι υπάρχει αλλαγή – ότι από τη στιγμή της γέννησης υπάρχει αλλαγή, συμβαίνει τώρα και πάντα θα συμβαίνει στο μέλλον επίσης. Αυτή είναι η σημερινή κατάστασή μας και δεν υπάρχει τρόπος να αλλάξει αυτό. Και εμείς εξαρτόμαστε από τη θρησκεία, την πολιτική, τις διάφορες μορφές της ηθικής, της επιστήμης, της ιατρικής, και ό,τι άλλο μπορεί να συσχετιστεί με την ανθρώπινη κατάσταση. Παρά το γεγονός ότι τα μέσα αυτά από την πλευρά τους είναι πολύτιμα και ευεργετικά, με τους όρους της ανθρώπινης κατάστασης, η μόνη λύση φαίνεται να είναι η αποδοχή αυτής της αλλαγής, που σημαίνει την αποδοχή της αλλαγής ως αλλαγή.

Και έτσι θα ήθελα να πω, ότι η συμβολή του Βουδδισμού μπορεί να είναι η προσφορά αυτής της πρότασης, όπου τόσο ο ίδιος ο Βούδδας, όσο και όλοι εκείνοι που έχουν ακολουθήσει τα βήματά του, έχουν επισημάνει: ότι η ζωή είναι αλλαγή και ότι αν δεν συνειδητοποιήσουμε ότι η ζωή είναι αλλαγή και στη συνέχεια να το αποδεχθούμε, αυτό οδηγεί σε πόνο. Ως εκ τούτου, αναπτύσσοντας αυτού του είδους την θεώρηση και στη συνέχεια την επιμονή, για την πραγματοποίησή της μέσα στην εμπειρία ενός ατόμου, στη διάρκεια της ζωής του και της παραμονής του μέσα στην ανθρώπινη κατάσταση, φαίνεται να είναι και ο σκοπός.

Φυσικά, όλοι θα θέλαμε να έχουμε έναν τρόπο αντιμετώπισης που να μας λέει πώς να ασχοληθούμε με αυτές τις δύσκολες προκλήσεις, ακολουθώντας τα βήματα Α, Β, Γ, Δ... έναν μόνιμο και γρήγορο τύπο λύσης. Αλλά σύμφωνα με αυτό που κατανόησε,  πραγμάτωσε και μοιράστηκε ο Βούδδας, το μόνο πράγμα που πρέπει να κάνουμε, όσον αφορά την απάντηση στο ερώτημα "Ποιος είναι ο σκοπός της ανθρώπινης ζωής ή της ανθρώπινης κατάστασης;". Η απάντηση φαίνεται να είναι, το να συνειδητοποιήσουμε τη φύση της ανθρώπινης κατάστασης και στη συνέχεια να βρούμε έναν τρόπο να την αποδεχθούμε. Η αποδοχή αυτή γίνεται αντιληπτή ως μεγάλο θάρρος, και ως εκ τούτου, κάποιος που την έχει αποδεχθεί θεωρείται ως ένα σπουδαίο ον. Θεωρείται σπουδαίο όν, όχι επειδή αυτό το πρόσωπο είναι "Ο Εκλεκτός" ή "Ο Ηγέτης" ή ο επικεφαλής ενός συγκεκριμένου συστήματος πεποιθήσεων: αντ' αυτού, η απλότητα και μόνο της αποδοχής ότι η ζωή είναι αλλαγή, φέρνει την άμεση διαύγεια, και επομένως, η βάση όλης της αγωνίας ακριβώς από εκεί και μετά ελαττώνεται. Επειδή η ζωή είναι αλλαγή – αυτό σημαίνει ότι υπάρχει ένα εννοιολογικό παρελθόν, πράγμα που σημαίνει ότι υπάρχει μια εννοιολογική ιστορία, και υπάρχει επίσης μια εννοιολογική πιθανή ιστορία, που σύμφωνα με το παρελθόν και σύμφωνα με ό,τι συνέβη σήμερα, το αύριο θα μπορούσε να είναι...σαν αυτό. Κάποιος μπορεί να αντλήσει θεωρίες, ιδέες, αλλά τίποτα περισσότερο. Η πραγματικότητα είναι ότι το παρελθόν είναι πραγματικά παρελθόν και το μέλλον δεν έχει έρθει ακόμη. Ακόμα και το παρόν είναι μόνο μια απλή εμπειρία της αλλαγής και ως αποτέλεσμα είναι ότι δεν υπάρχει τίποτα να φοβηθείς, δεν υπάρχει τίποτα να χάσεις. Οτιδήποτε υπάρχει είναι μια απλή εμπειρία.

Και έτσι είναι αυτό το είδος της στάσης, της αντίληψης και της πρακτικής που έχει βοηθήσει πολλά όντα κατά κάποιο τρόπο να μετατρέψουν κάθε πρόκληση, κάθε εμπόδιο σε ευκαιρία. Να κάνουν τι; Βασικά, να κάνουν το καλό, να είναι καλοί, να είναι ευγενικοί.

FP - Ως πνευματικός ηγέτης, πώς μπορείτε να εξηγήσετε και να κρίνετε την ισλαμική ριζοσπαστικοποίηση; Γιατί τόσοι πολλοί άνθρωποι εντάσσονται στο ισλαμικό κράτος;

Εάν αναρωτηθούμε, "Γιατί συνέβη αυτό;" πιθανότατα θα καταλήξουμε σε ατέλειωτες ερωτήσεις και ατέλειωτα γιατί, επειδή υπάρχουν ατέλειωτες αιτίες για το πώς συνέβη αυτό.  Θα βρούμε σχετικά εκατοντάδες και χιλιάδες γιατί, όσον αφορά το λόγο που συνέβη, όλα τα είδη των θεωριών και των απόψεων. Μπορούμε να έχουμε πολιτικές απόψεις, θρησκευτικές απόψεις, και επιστημονικές απόψεις σχετικά με αυτό. Μπορούμε να έχουμε αμέτρητες θεωρίες και απόψεις σχετικά με το γιατί συνέβη αυτό, αλλά το θέμα είναι ότι ποτέ δεν θα βρούμε τίποτα απολύτως στο τέλος. Δεν θα είμαστε σε θέση να εξηγήσουμε, να κρίνουμε γιατί συνέβη αυτό ή εκείνο, και ο λόγος που ποτέ δεν θα βρούμε την απόλυτη αιτία είναι επειδή η ίδια η φύση της ανθρώπινης κατάστασης είναι η αλλαγή. Αυτό θα είναι πάντα η μόνη και αιώνια εγγύηση: ότι όσο υπάρχει ανθρώπινη ύπαρξη ή μια ανθρώπινη κατάσταση και εμπειρία, ένα πράγμα που πάντα θα είναι βέβαιο είναι η αλλαγή. Μπορούμε πάντα να είμαστε σίγουροι ότι το αύριο δεν θα είναι ποτέ το ίδιο όπως το σήμερα. Και κάθε μέρα, ανεξάρτητα από το πόσο παρόμοια μπορεί να είναι, ή μπορεί να ήταν, στην πραγματικότητα η κάθε μία από αυτές είναι διαφορετικές. Γιατί; Επειδή απλά αλλάζουν όλη την ώρα, είναι συνεχώς παροδικές. Όχι μόνο από τη μια μέρα στην άλλη, αλλά από τη μια στιγμή στην άλλη. Έτσι, ως αποτέλεσμα, και κατά πάσα πιθανότητα από την αναγνώριση του γεγονότος αυτού – την αναγνώριση ότι αυτή είναι η κατάσταση – καταλαβαίνουμε ότι κάθε στιγμή είναι εντελώς διαφορετική από την άλλη, δεν έχει σημασία πόσο παρόμοιες μπορεί να φαίνονται.

Έχοντας αναφέρει όλα αυτά, δηλαδή την υιοθέτηση μιας τέτοιας φιλοσοφίας ή στάση ζωής, η οποία μπορεί να φαίνεται εκλεπτυσμένη, ενδιαφέρουσα και λογική, το κύριο θέμα μας εδώ δεν είναι ακριβώς γιατί συνέβη αυτό, αλλά μάλλον τι μπορούμε να κάνουμε, το οποίο σχετίζεται πιο πολύ με το πρώτο ερώτημα: πώς να το αντιμετωπίσεις αυτό; Από τη Βουδδιστική πλευρά αυτό που ακολουθεί μετά την υιοθέτηση αυτής της θεώρησης, θα μπορούσε να πει κανείς, ό,τι αυτή η άποψη, η συμπεριφορά, η αντιμετώπιση, η πρακτική, η προσέγγιση, η εφαρμογή – όπως και να την ονομάσουμε – δεν φαίνεται να είναι τίποτε άλλο παρά το να αφήσουμε τα πράγματα ως έχουν. Με πολλούς τρόπους, αυτό μπορεί να ακούγεται παράλογο, αλλά κατά κάποιο τρόπο, αν το δούμε ψύχραιμα και προσεκτικά φαίνεται να είναι έτσι. Μπορούμε να δούμε ότι υπάρχει μια δυνατότητα, ότι υπάρχει μια ευκαιρία να κάνουμε κάτι, και αμέσως αναγνωρίζουμε ότι υπάρχει κάτι που πρέπει να γίνει. Αλλά στη συνέχεια, αν εμείς οι ίδιοι αναρωτηθούμε, αν αρχίσουμε από την αρχή και αναζητήσουμε τι να κάνουμε, δεν θα βρούμε πραγματικά την απάντηση όσον αφορά το απόλυτο πράγμα που πρέπει να κάνουμε. Ποτέ δεν θα βρούμε την απόλυτη λύση. Και δεν είναι επειδή δεν είμαστε αρκετά σοφοί και συμπονετικοί, ή δεν είμαστε αρκετά έμπειροι. Πιστεύω ότι ο λόγος είναι επειδή δεν υπάρχει τίποτα να κάνουμε. Υπάρχει μόνο το να αναγνωρίσουμε, υπάρχει μόνο το να αποδεχθούμε, τίποτα περισσότερο.

Ο λόγος για τον οποίο η καλύτερη προσέγγιση είναι να αφήσουμε τα πράγματα όπως είναι, έγκειται στο ότι αν προσπαθήσουμε να κάνουμε κάτι περισσότερο από αυτό, τότε θα χάσουμε πρώτα απ' όλα το στόχο μας, και οποιαδήποτε προσέγγισή μας δεν θα είναι σύμφωνη με το στόχο μας. Θα πηγαίνει πάντα προς διαφορετική κατεύθυνση. Το συμπέρασμα είναι η εξήγηση ότι το να αφεθούν τα πράγματα ώς έχουν είναι ο τρόπος να προχωρήσεις.

Είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι αυτή η άποψη, το να αφήνεις τα πράγματα ως έχουν, είναι το μέσον. Λέγεται ότι αυτή η πρακτική, η οποία είναι η κύρια πρακτική του Βουδδισμού, είναι ένας τρόπος για να αφήσουμε το παρελθόν εκεί όπου ανήκει. Αυτή τη στιγμή η προσέγγισή μας, η περιέργειά μας βασίζεται κυρίως στο παρελθόν παρά στο παρόν: όταν αναρωτιόμαστε γιατί τόσοι πολλοί άνθρωποι εντάσσονται; Αμέσως η επικέντρωση ζωντανεύει το παρελθόν, και ως εκ τούτου αμέσως μετά χρησιμοποιούμε την παρούσα στιγμή, αυτό το παρόν ως σύνδεσμο, για να συνδεθούμε με το μέλλον, με ό,τι θα μπορούσε να έχει συμβεί.

Άρα λοιπόν, το παρελθόν, ή ό,τι έχει συμβεί, αν δεν το αφήσουμε ως έχει, δίνουμε ζωή σε αυτό, του δίνουμε πνοή ζωής και το καθιστούμε πραγματικό. Και, στη συνέχεια, εξίσου, κάνοντας το ίδιο με το μέλλον – πιστεύουμε ότι με κάποιο τρόπο αν κρίνουμε από το παρελθόν ότι η άμεση εννοιολογική λογική είναι ένα παρόμοιο πρότυπο για το μέλλον, το χρησιμοποιούμε με έναν τρόπο για να προβλέψουμε το τι θα συμβεί. Ως αποτέλεσμα, αυτό που συμβαίνει είναι ότι χάνουμε την παρούσα στιγμή, το οποίο είναι ένα φοβερό πράγμα, γιατί στην πραγματικότητα το παρόν είναι το πιο σημαντικό απ’ όλα. Και η παρούσα στιγμή, φυσικά, η φύση της, όπως είπα και προηγουμένως, είναι η αλλαγή. Γι' αυτό ποτέ δεν θεωρείται ότι παραμένει σε ακινησία, αλλά κινείται συνεχώς. Έτσι, αντί να αφήνουμε το παρελθόν εκεί όπου ανήκει και να κάνουμε το ίδιο με το μέλλον το ίδιο και με το παρόν, εμείς με κάποιο τρόπο συγχέουμε αυτά τα τρία, με αποτέλεσμα να μην ξέρουμε τι κάνουμε. Δεν μπορούμε ποτέ να βρούμε έναν τρόπο. Δεν μπορούμε ποτέ να αφήσουμε τα πράγματα όπως είναι, πάντα κάνουμε το αντίθετο. Μπορούμε πάντα να συνεχίσουμε να προσπαθούμε να τα αλλάξουμε, να προσπαθούμε να κάνουμε κάτι, και έτσι ενώ έχουμε ένα στόχο για το τι θέλουμε να κάνουμε, ωστόσο, η δράση μας δεν είναι σε συμφωνία με το στόχο μας. Επομένως, ενώ ο στόχος μας είναι να βάλουμε το κουτάλι με την τροφή στο στόμα, αποτυγχάνουμε τελείως. Έτσι λοιπόν, υπάρχει συνεχής ανησυχία.

Η πρακτική του να αφήνεις τα πράγματα ως έχουν, σημαίνει ότι το παρελθόν ανήκει στο παρελθόν: έχει φύγει και το μέλλον δεν έχει έρθει ακόμη. Η παρούσα στιγμή δεν είναι μια κατάσταση ακίνητη, αλλά είναι μια συνεχής κίνηση, κάτι που μεταβάλλεται, κάτι που εξελίσσεται. Και έτσι, το μόνο που κάνουμε είναι απλά να το αναγνωρίζουμε και να μην προσπαθούμε να αλλάξουμε τα πράγματα. Επειδή τη στιγμή που προσπαθούμε να τα αλλάξουμε, τα χάνουμε. Χάνουμε τις προτεραιότητές μας. Έχοντας αναφερθεί σε όλα αυτά, είναι πολύ σημαντικό να κατανοήσουμε ότι το να αφήνουμε τα πράγματα ως έχουν, δεν σημαίνει ότι κάποιος δεν κάνει τίποτα, ότι βράζει το νερό μόνο του και τελικά χύνεται προκαλώντας ζημιά ή βλάβη. Σημαίνει να βρίσκεται κανείς στην παρούσα στιγμή που είναι συνεχώς σε κίνηση – να είναι εκεί. Το παρελθόν είναι σίγουρα ένας δάσκαλος, αλλά τίποτα περισσότερο. Χρησιμοποιώντας τη λογική μας, χρησιμοποιώντας τις ιδέες μας, τη συστηματική σοφία μας, μπορούμε να περιμένουμε κάποια πράγματα που μπορεί να έρθουν στο δρόμο μας, δηλαδή στο μέλλον. Μπορεί να είμαστε σε θέση να προβλέψουμε κάποια ενδεχόμενα ίσως, αλλά τίποτα περισσότερο, ποτέ δεν θα υπάρξει καμία εγγύηση καθόλου.
Κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί το μέλλον, γιατί αυτή είναι η φύση και αυτή είναι η ομορφιά του μέλλοντος. Έτσι θεωρείται ότι θα είναι. Ήταν πάντα έτσι και αυτό θα είναι, ότι εμείς ποτέ δεν θα μάθουμε το μέλλον. Νομίζοντας ότι μπορούμε να δούμε το μέλλον ακριβώς όπως μπορούμε να δούμε το παρελθόν, προκαλεί άγχος. Επομένως αφήνουμε το μέλλον να είναι εκεί που είναι, αφήνουμε το παρελθόν εκεί που είναι, και ακόμη αφήνουμε το παρόν να υπάρχει με το δικό του τρόπο. Επειδή η φύση του είναι να μεταβάλλεται, χρησιμοποιώντας την εγγενή ικανότητα που όλοι διαθέτουμε, η οποία είναι να γνωρίζει αυτήν την παρούσα στιγμή, ακολουθούμε το ίδιο ρεύμα. Αν το κάνουμε αυτό τότε καθορίζονται οι προτεραιότητές μας, που είναι: να αφήνουμε το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον να είναι αυτό που είναι. Ως αποτέλεσμα αυτού μπορεί να πει κανείς δεν θα είμαστε υπερφορτωμένοι με ό,τι έχει συμβεί, με το τι θα μπορούσε να συμβεί και με ό,τι συμβαίνει τώρα. Την ίδια στιγμή είμαστε σε θέση να αναλαμβάνουμε πλήρως ό,τι ευθύνες μπορεί να έχουμε, με ακρίβεια, χωρίς να υπερφορτωνόμαστε με πράγματα που δεν μπορούμε να ελέγξουμε. Σύμφωνα με τον Βουδδισμό δεν είναι επειδή υπάρχει κάτι να ελέγξουμε, και δεν μπορούμε. Απλώς δεν υπάρχει τίποτα να ελεγχθεί. Το παρελθόν έχει πραγματικά φύγει, το μέλλον δεν συνέβη ποτέ, και το παρόν εξίσου απομακρύνεται. Έτσι, δεν υπάρχει τίποτα να κάνουμε, εκτός από το να είμαστε ενήμεροι για αυτήν την παρούσα στιγμή, και να κάνουμε ό,τι είναι απαραίτητο, με την έννοια να κάνουμε ένα μικρό καλό ή ότιδήποτε καλό μπορούμε. Και δεν πρέπει να υπερφορτωνόμαστε με το τι θα μπορούσε ή δεν θα μπορούσε να συμβεί.

FP - Ο τρόπος του Πάπα Φραγκίσκου αλλάζει τη σχέση μεταξύ της Καθολικής Εκκλησίας και των πιστών με έναν τρόπο πιο κοντά στην πραγματικότητα της ζωής των ανθρώπων. Νομίζετε ότι είναι δυνατόν να προσαρμοστούν τα παραδοσιακά θρησκευτικά συστήματα στον σύγχρονο κόσμο, χωρίς τον κίνδυνο της απώλειας από την άποψη των κανόνων και του δόγματος;

Αυτό που πιστεύω ως Βουδδιστής, αν και ο Βουδδισμός δεν έχει πραγματικά καθόλου ένα σύστημα πεποιθήσεων, οπότε μάλλον θα πρέπει να πω ό,τι κατανοώ, είναι ότι οι φιλοσοφίες, οι θρησκείες, οι τελετουργίες, η επιστήμη, η ιατρική, η πολιτική, η οικονομική επιστήμη, η γεωργική επιστήμη, όλα αυτά είναι απλά εργαλεία, τίποτα περισσότερο, και στο τέλος της ημέρας, αυτό που υποτίθεται ότι πρέπει να κάνουμε με αυτά τα εργαλεία, ή η φύση αυτών των εργαλείων, αυτές οι μέθοδοι, τα μέσα αυτά, είναι να φέρουν την επίγνωση, να παρέχουν επίγνωση σε εκείνους που αναζητούν. Όλοι αυτοί οι τρόποι είναι απλά ένα μέσον, όλα αυτά είναι γλώσσες. Και χρησιμοποιούμε αυτές τις γλώσσες για να κάνουν τον καθένα να γνωρίζει τι είναι τι, πώς λειτουργούν τα πράγματα, ποια είναι η φύση των πραγμάτων, με τον απλούστερο τρόπο, τον πιο περίτεχνο τρόπο, και ό,τι σχετίζεται με αυτό.

Όποιος ασκείται το να είναι ένα παράδειγμα επίγνωσης γίνεται αντικείμενο ευγνωμοσύνης και σεβασμού, γνήσια ευγνωμοσύνη και σεβασμός. Επειδή αυτό που κάνουν είναι να φέρνουν την έμπνευση χωρίς να έχει σημασία από πού έρχονται, δεν έχει σημασία ποιοι είμαστε, δεν έχει σημασία το υπόβαθρό μας, δεν έχει σημασία η γλώσσα που μιλάμε. Μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε την έννοια της παρούσας ύπαρξης, τον σκοπό της, και έτσι τελικά, στην απόλυτη ή στην τελική κατάσταση, δεν υπάρχει κανένα δόγμα για να χαθεί, διότι δεν υπήρξε ποτέ.

Όλα όσα υπάρχουν, και όλα όσα θα υπάρξουν ποτέ, είναι η διαύγεια, που σημαίνει το υπέροχο κατά κάποιο τρόπο, όπως η ομορφιά ή η αλήθεια, τα οποία δεν είναι ένα δόγμα, αλλά η φύση των πραγμάτων – το ότι ένα άτομο ασκεί τη συμπόνια ή τη στοργική καλοσύνη στη μία πλευρά του κόσμου και ένα άλλο στην αντίθετη άκρη του κόσμου – και τα δύο με τους δικούς τους τρόπους, τη δική τους γλώσσα, τη δική τους κουλτούρα, δεν έχει σημασία πόσο διαφορετικά μπορεί να είναι, δεν έχει σημασία πόσο διαφορετικά φαίνονται – αυτό το εξαιρετικό γεγονός δεν έχει σύνορο. Αυτή η ποιότητα, η ομορφιά, η αλήθεια δεν έχει καθόλου σύνορα. Δεν υπάρχει καμία διαφορά – δεν μπορούμε να διαχωρίσουμε αυτό το υπέροχο με κανέναν τρόπο και έτσι μερικές φορές περιγράφεται ως διαχρονικό. Ωστόσο, έχουμε πολλά διαφορετικά εργαλεία, γλώσσες, μέσα, για να περιγράψουμε αυτό το υπέροχο. Και φυσικά οι γλώσσες ή τα εργαλεία ή τα μέσα που χρησιμοποιούμε θα είναι πάντα διαφορετικά. Όπως η ζωή αλλάζει συνεχώς, αυτή η γλώσσα θα αλλάζει πάντα. Για παράδειγμα, η αγγλική γλώσσα αλλάζει, από τη σύλληψή της θα μπορούσε κανείς να πει, και θα συνεχίσει να αλλάζει – σε μια εποχή μετά από εκατό χρόνια θα είναι πολύ διαφορετική από το πώς χρησιμοποιούμε την αγγλική γλώσσα αυτή τη στιγμή – πολύ διαφορετική.

Επομένως, κατά βάθος δεν υπάρχει πραγματική ανάγκη να ανησυχείτε ότι θα χάσετε το δόγμα ως τέτοιο, γιατί δεν υπήρξε ποτέ ένα – ήταν απλά ένα μέσο, ​​ήταν απλά μια γλώσσα. Ό,τι υπάρχει είναι αυτό το υπέροχο, το οποίο αποτελεί, κατά κάποιο τρόπο, την καθαρή και διάφανη  διαύγεια.

Δεν μπορούμε να οριοθετούμαστε, να έχουμε χάσμα ή να διαχωριζόμαστε από οτιδήποτε.

Η συμπόνια που ασκείται από έναν μουγκό άνθρωπο και έναν πολύ μορφωμένο είναι η ίδια. Μπορεί κανείς να μην είναι σε θέση να την εκφράσει με λόγια, αλλά η εμπειρία και η έκφραση είναι η ίδια.

FP - Τι θα λέγατε προς τον Πάπα;

Θα ήθελα να εκφράσω τον βαθύτατο σεβασμό μου για την ευθύνη που φέρει για το όφελος των άλλων.

FP - Η κλιματική αλλαγή, η φτώχεια, οι ένοπλες συγκρούσεις, η αυξανόμενη απώλεια της πνευματικότητας, η πρόκληση των νέων τεχνολογιών. Ήρθε η ώρα για τη Βουδδιστική αδελφότητα να αναλάβει αγώνα για τη βελτίωση της ζωής των ανθρώπων και να συμμετάσχει στην πολιτική και κοινωνική δραστηριότητα, ή είναι καλύτερα να παραμένει στην παραδοσιακή ιδέα της αποχής από τέτοιες δραστηριότητες;

Αν εξετάσουμε τη βουδδιστική άποψη και την πρακτική του, βασίζονται στην αποδοχή τού πως είναι τα πράγματα. Τόσο η θεώρηση όσο και η πρακτική βασίζονται πάνω σε αυτό.

Ως αποτέλεσμα, φαινόμενα όπως η κλιματική αλλαγή, η φτώχεια, ο πόλεμος, και ούτω καθεξής, ακριβώς όπως ένα ανθρώπινο σώμα αλλάζει από τη στιγμή που έχει συλληφθεί, που σημαίνει την αναπόφευκτη γήρανση, την αναπόφευκτη ασθένεια, τον αναπόφευκτο θάνατο, με τον ίδιο τρόπο, σε μεγαλύτερη κλίμακα, ως σύνολο, θα μπορούσε κανείς να πει, η ανθρώπινη κατάσταση μπορεί να ειδωθεί σε δύο μέρη, το ένα μέρος είναι το δοχείο  (ο εξωτερικός κόσμος)  και το άλλο το περιεχόμενο (τα όντα μέσα σε αυτό). Άρα λοιπόν, και τα δύο μέρη, δεδομένου ότι είναι αλληλοεξαρτώμενα, που σημαίνει ότι είναι πολύ στενά συνδεδεμένα μεταξύ τους, είναι αναπόφευκτο ότι θα αλλάξουν, θα αποσυντεθούν, θα επιδεινωθούν.

Αυτό δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως καλό ή κακό με απόλυτους όρους. Ο μόνος τρόπος με τον οποίο θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί είναι η αλλαγή. Έτσι, τόσο η άσκηση όσο και η θεώρηση βασίζεται σε αυτήν την κατανόηση. Επομένως, κατά κάποιο τρόπο, δεν υπάρχει πραγματική, απόλυτη αιτία για να προσπαθήσουμε να αλλάξουμε τα πράγματα, να προσπαθήσουμε να αλλάξουμε τα πράγματα με απόλυτο τρόπο. Γιατί; Επειδή είναι αδύνατο. Κανείς δεν μπορεί να το κάνει.

Φυσικά, λέγοντας αυτό δεν σημαίνει ότι κάποιος δεν ενοχλείται σχετικά με αυτό και ότι μπορούμε να δημιουργήσουμε περισσότερη ρύπανση – φυσική και ψυχική ρύπανση. Όχι με αυτή την έννοια, φυσικά. Μάλλον, κάποιος θα κάνει ό,τι μπορεί, σύμφωνα με τις ικανότητές του, αλλά χωρίς να παραφορτώνει τον εαυτό του με ένα έργο που είναι αδύνατον να γίνει.

Επειδή η φύση του είναι να αλλάζει, είναι σίγουρο ότι δεν μπορούμε ποτέ να το σταματήσουμε από αυτή την αλλαγή. Ίσως κάποιος μπορεί να το αναβάλει, βρίσκοντας διάφορες μεθόδους και ιδέες, χρησιμοποιώντας ό,τι τεχνολογίες έχουμε, χρησιμοποιώντας όποια σύγχρονη επιστήμη έχουμε. Μπορεί να είμαστε σε θέση να βρούμε έναν τρόπο ίσως να το επιμηκύνουμε λίγο, να αναβληθεί λίγο, αλλά απόλυτα δεν υπάρχει κανένας πραγματικός τρόπος για να το αλλάξει.

Και δεν είναι ότι υπάρχει κάτι για να αλλάξει, αλλά το έργο είναι πάρα πολύ μεγάλο, και έτσι ως αποτέλεσμα, στη συνέχεια, κάποιος παραιτείται, αλλά αυτό συμβαίνει γιατί δεν υπάρχει τίποτα να αλλάξει – αυτό ακριβώς είναι η αλλαγή. Δεν μπορούμε να σταματήσουμε την αλλαγή. Η αλλαγή είναι αλλαγή.

Άρα λοιπόν, η μεγαλύτερη συνεισφορά από τους Βουδδιστές είναι πρώτα απ’ όλα να είναι κανείς υπεύθυνος όλα αρχίζουν από τον εαυτό μας. Το να είσαι υπεύθυνος με τον εαυτό σου, όσον αφορά την προσπάθεια να εγκαταλείψεις τη ματαιότητα που προκαλεί σωματική και ψυχική ρύπανση. Σύμφωνα με το Βουδδισμό, βλέπει κανείς ότι αυτές οι συμπαγείς ή υλιστικές μορφές ρύπανσης προέρχονται από την έλλειψη επίγνωσης, την έλλειψη κατανόησης, το οποίο μεταφράζεται ως οδυνηρά συναισθήματα και κάρμα. Είναι η έλλειψη επίγνωσης και οι δραστηριότητες που ακολουθούν κατόπιν της έλλειψης αυτής. Άρα λοιπόν στην πραγματικότητα κάποιος ασχολείται με τη ρίζα της ρύπανσης, έτσι ώστε να μην υπάρχει να ξεκινήσει καμία μορφή ρύπανσης.
Αλλά ανεξάρτητα από όποια ρύπανση υπάρχει, αυτό είναι κάτι που κανείς δεν μπορεί να αλλάξει. Αυτό που έχουμε να κάνουμε είναι να το αποδεχτούμε, να το αφήσουμε ως έχει, να μην προσπαθήσουμε να το αλλάξουμε και να το μεταβάλλουμε.
Η πρακτική αυτή διδάχτηκε και διαδόθηκε με αυτόν τον τρόπο ακριβώς σύμφωνα με τον ιστορικό Βούδδα Σακιαμούνι. Με αυτόν τον τρόπο μοιράστηκε τη σοφία του, την εμπειρία του, την κατανόησή του, στη βάση της ευγένειας, πράγμα που σημαίνει ότι ποτέ δεν επέβαλε την κατανόησή του, την πραγμάτωσή του, σε κανέναν.
Αντ’ αυτού, έδινε συμβουλές από καιρό σε καιρό, αλλά συνήθως αφού του είχε ζητηθεί. Έτσι, ίσως ο λόγος που δεν βλέπουμε τόσες πολλές από τις Βουδδιστικές οργανώσεις σε όλο τον κόσμο τόσο εμφανώς να συμμετέχουν σε αυτές τις δραστηριότητες έχει κάτι να κάνει με αυτό.

Μετάφραση από τα αγγλικά: Λία Κοκκίνου
Η επιμέλεια του κειμένου έγινε από την μεταφραστική ομάδα του Rigdrol Ling.







Δεν υπάρχουν σχόλια: