Η Σωστή Στάση για την Άσκηση

Λάμα Γκέντυν Ρίνποτσε

Η άσκηση, κατά μία έννοια, είναι το ίδιο με οποιοδήποτε είδος εργασίας. Αν θέλουμε πραγματικά να επιτύχουμε σε κάτι, τότε πρέπει να καταβάλλουμε προσπάθεια σε αυτό μέρα με τη μέρα. Και αν θέλουμε να εκπληρώσουμε τον σκοπό του Ντάρμα, τότε πρέπει επίσης να αφοσιωνόμαστε σε αυτόν μέρα με τη μέρα.

Η άσκησή μας δεν θα πρέπει να αποδυναμώνεται αλλά αντιθέτως να αναπτύσσεται όλο και πιο εκτεταμένα καθώς περνάει ο καιρός. Αν η άσκησή μας γίνεται χωρίς προσοχή, τότε δεν υπάρχει καμία ευλογία που να μεταδίδεται πραγματικά, διότι όταν ασκούμαστε, ο νους μας είναι ήδη διασπασμένος και σκέπτεται σχετικά με άλλα πράγματα. Ακόμη κι όταν πίνουμε τσάι, δεν απολαμβάνουμε πραγματικά το τσάι αλλά σκεπτόμαστε τι σχεδιάζουμε να κάνουμε, αντί να έχουμε πραγματικά επίγνωση και συγκέντρωση στο γεγονός ότι πίνουμε. Αυτό το είδος νοητικής στάσης δίνει έναυσμα σε πολλές επιθυμίες και συναισθήματα που σχετίζονται με το μέλλον, καθώς επίσης και σε πολλή απογοήτευση, διότι προβάλλουμε διαρκώς τον εαυτό μας σε ένα μέλλον που είναι μέχρι στιγμής ασαφές, δημιουργώντας μόνο πολλές επιθυμίες σχετικά με κάτι που συχνά δεν συμβαίνει καν. Ανήσυχος σχετικά με το μέλλον, ο νους μας απασχολείται συνεχώς με τα σχέδια και τα προγράμματά μας και δεν υπάρχει καθόλου χώρος για να σκεφτούμε την παρούσα μας άσκηση. Παρασυρόμαστε όλο και περισσότερο από την απροσεξία.

Πολλά ελαττώματα αρχίζουν να αναπτύσσονται χωρίς να τα παρατηρούμε. Ξεχνάμε την άσκηση που κάνουμε, ο νους μας δεν είναι συγκεντρωμένος, απλώς πηδάει από τη μία σκέψη στην επόμενη. Τότε χάνουμε τον ενθουσιασμό και την επιδίωξή μας για την άσκηση τού Ντάρμα. Καθώς ο διαλογισμός μας δεν αναπτύσσεται καλά, νιώθουμε πιο απογοητευμένοι από πριν κι έχουμε περισότερα αρνητικά συναισθήματα θυμού, υπερηφάνειας και ζήλειας. Ξεχνάμε να έχουμε επίγνωση, να υπενθυμίζουμε διαρκώς στον εαυτό μας την ανάγκη τού να ασκούμαστε με επιμέλεια χωρίς να προσδοκούμε οποιοδήποτε αποτέλεσμα. Θα πρέπει να βλέπουμε το πως αυτό το είδος απρόσεκτης στάσης εξυπηρετεί μόνο στο να φέρνει ακόμη περισσότερη ελπίδα και φόβο στον απόηχό της.

Πρέπει να συλλογιζόμαστε πολύ προσεκτικά πάνω σε αυτό διότι αυτό είναι το μεγαλύτερο ελάττωμα που ένας ασκητής μπορεί να βιώσει. Βασικά προέρχεται από την υπερηφάνεια. Επειδή έχουμε ασκηθεί για κάποια χρόνια κι έχουμε κάνει αυτήν κι εκείνη την άσκηση, νομίζουμε ότι έχουμε γίνει κάποιος πολύ ξεχωριστός, ένας άνθρωπος με ανεκτίμητη εμπειρία και γνώση σχετικά με το Ντάρμα. Είμαστε σίγουροι ότι είμαστε πολύ καλύτεροι από πριν. Στην πραγματικότητα, όσο λιγότερο ασκούμαστε και αναπτυσσόμαστε πνευματικά, τόσο περισσότερο νομίζουμε ότι είμαστε κάποιος πολύ καλός και σημαντικός. Νιώθουμε πραγματικά αγνοί, και βλέπουμε ότι οι άλλοι δεν είναι τόσο αγνοί, ότι είναι αδέξιοι, ότι αυτοί έχουν άδικο ενώ εμείς έχουμε δίκιο. Αναπτύσσουμε την αίσθηση ότι έχουμε μία πραγματικά καλή κατανόηση του Ντάρμα κι αυθεντική πραγμάτωση. Στο τέλος, νομίζουμε ότι γνωρίζουμε καλύτερα κι από τον ίδιο τον λάμα. Είναι πολύ καλοσυνάτος, όμως δεν βλέπει πραγματικά αυτό που βλέπουμε εμείς, δεν έχει πραγματικά επίγνωση όπως έχουμε εμείς. Νομίζουμε ότι τώρα είμαστε φωτισμένοι, ένας βούδδας, κι ότι ο λάμα δεν μας καταλαβαίνει. Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο η υπερηφάνεια μας γίνεται όλο και μεγαλύτερη, μέχρι που παρασυρόμαστε εντελώς από αυτήν. Είμαστε πεπεισμένοι ότι εμείς έχουμε δίκιο και οι άλλοι άδικο, όμως δεν παρατηρούμε ότι γινόμαστε όλο και πιο ασταθείς, μπαίνουμε όλο και περισσότερο σε μπελάδες, ο νους μας γίνεται όλο και πιο ταραγμένος από τα συναισθήματα θυμού που έχουμε απέναντι στους άλλους, ακόμη κι απέναντι στον δάσκαλο και την ίδια την άσκηση του Ντάρμα.

Αυτό δεν είναι πραγματικά σπάνιο, είναι μία πολύ κοινή κατάσταση μεταξύ των ασκητών, διότι η υπερηφάνεια είναι πάντα εκεί, έτσι κι ο κίνδυνος είναι επίσης πάντα εκεί. Είναι ένας μεγάλος κίνδυνος για τον ασκητή

Η μετάφραση και απόδοση από τα αγγλικά στα ελληνικά έγινε από την μεταφραστική ομάδα του Rigdrol Ling.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις