Ικανοποίηση - Τζίγκμε Ρίνποτσε

Ικανοποίηση

Τζίγκμε Ρίνποτσε
Αν είμαστε οξύνοες στην καθημερινή μας άσκηση πάνω στην επίγνωση, θα παρατηρήσουμε ότι λείπει ένα στοιχείο από τη γενική κατάσταση της ευημερίας, κάτι πολύ σημαντικό – είναι η «ικανοποίηση». Τα συναισθήματα συχνά μας καταβάλλουν και μας διαταράσσουν, επομένως είναι σημαντικό να βρίσκουμε κάποια ισορροπία. Η ικανοποίηση είναι αυτός ο ζωτικός σύνδεσμος με τη σταθερότητα. Ωστόσο, δεν είμαστε καθόλου συνηθισμένοι σε αυτήν. Ένα μικροσκοπικό πραγματάκι θα μπορούσε να μας κάνει να θυμώσουμε. Στην πραγματικότητα, είναι όταν ξεχνιέται η ικανοποίηση που πέφτουμε θύματα των συναισθημάτων μας. Αναπτύσσουμε κάθε είδος επιθυμίας, και αυτό έρχεται σε αντίθεση με το να νιώθουμε ικανοποιημένοι. Για παράδειγμα, ο Τάσι, ο μεταφραστής μας για σήμερα, κάθεται άνετα προστατευμένος κάτω από τη σκηνή. Εδώ μέσα είναι στεγνά και δεν υπάρχει άνεμος. Ο αέρας είναι φρέσκος και η θερμοκρασία απλά τέλεια. Το μόνο πρόβλημα είναι το ηχητικό σύστημα. Δεν υπάρχουν μικρόφωνο και ηχεία κι έτσι πρέπει να μιλάει δυνατά για να τον ακούνε όλοι. Ο Τάσι θα μπορούσε να νιώθει αρκετά ικανοποιημένος λαμβάνοντας υπόψη τις καλές συνθήκες. Ή θα μπορούσε να χάσει την ψυχραιμία του και να εκνευριστεί λόγω της έλλειψης κατάλληλου ηχητικού εξοπλισμού. Είναι στο χέρι του. Τα εξωτερικά είναι όπως είναι. Αλλά το πως νιώθει εξαρτάται από αυτόν. Στην παρουσία κάθε συναισθηματικής αιτίας, όπως η ζήλεια, η ικανοποίηση είναι απούσα. Η απουσία της μας επηρεάζει με διάφορους τρόπους και δίνει αφορμή για συναισθηματικές αιτίες. Αναφερόμαστε σε κάτι παραπάνω από μια επιθυμία για βασικά υλικά πράγματα. Οι περισσότεροι είμαστε αρκετά καλότυχοι ώστε να κατέχουμε όλα τα βασικά αγαθά της ζωής. Τα συναισθήματα ανεπάρκειας προέρχονται από εμάς. Τότε γιατί δεν είμαστε ικανοποιημένοι; Βασικά, δεν έχουμε καν την επίγνωση ότι η έλλειψη ικανοποίησης γεννάει τα συναισθήματα. Πράγματι, δεν υπάρχει λόγος να νιώθουμε δυσαρεστημένοι, αλλά όλα τα μηνύματα που λαμβάνουμε από την οικογένειά μας, τους φίλους και την κοινωνία γενικότερα, είναι κάθε άλλο παρά αυτό. Απεναντίας, από τότε που ήμασταν παιδιά, πάντα μας έλεγαν να δουλεύουμε για κάθε είδους πράγματα. Θα έπρεπε να έχουμε αυτό, θα έπρεπε να έχουμε εκείνο κ.ο.κ. Ακούσια, ο πήχης των προσδοκιών και των επιθυμιών μας έχει ανεβεί τόσο ψηλά που η ικανοποίηση είναι εκτός της ματιάς μας. Είμαστε τόσο απορροφημένοι από τη διαρκή μας επιθυμία, που δεν βλέπουμε ότι δεν ικανοποιούμαστε. Γενικά, η δυσαρέσκεια είναι στο ασυνείδητο. Το όλο ζήτημα της προσπάθειας να είμαστε ευχαριστημένοι, είναι να ελαττώσουμε το άρπαγμα τόσο, ώστε να αρχίσουμε να αποκρυπτογραφούμε από μόνοι μας αυτήν την αίσθηση «ανεπάρκειας» – το πως προκύπτει και το πως μας επηρεάζει. Γι'αυτό πρώτα πρέπει να έχουμε επίγνωση της έλλειψης ικανοποίησης και έπειτα μπορούμε να αρχίσουμε να την αναπτύσσουμε.
Συνδεθείτε με την Μποντιτσίτα
Για να αποφύγουμε αυτήν την παγίδα της δυσαρέσκειας, προσπαθούμε να συνδεόμαστε πάντα με την Μποντιτσίτα. Ευχόμαστε σε όλους ευτυχία και να μη χρειάζεται να υποφέρουν. Αυτό δεν είναι απλά μια ιδέα, αλλά μια αληθινή και πλήρης ανοιχτοσύνη για την ευημερία των άλλων. Επίσης, δεν είναι μια περιστασιακή νοοτροπία που τη θυμόμαστε κατά καιρούς. Αντίθετα, είναι πολύ κρίσιμο να ευθυγραμμιζόμαστε με αυτήν την φωτισμένη νοοτροπία κάθε στιγμή. Διαφορετικά, η δυσαρέσκεια θα μπορούσε εύκολα να συρθεί μέσα μας και να παγιδευτούμε και πάλι στον εαυτό μας. Θα πρέπει να επαγρυπνούμε και να εφαρμόζουμε την Μποντιτσίτα ιδιαίτερα στις σχέσεις μας με την οικογένειά μας. Αγαπάτε την οικογένειά σας – αγαπάτε τη σύζυγό σας, τα παιδιά σας, τους γονείς σας κ.ο.κ., ωστόσο οι μεγαλύτερες εντάσεις και τα συναισθήματα υπάρχουν επίσης ακριβώς εκεί, σε αυτές τις σχέσεις. Γενικά, μπορείτε να τα καταφέρνετε στο χώρο εργασίας. Ξέρετε ότι δε χρειάζεται να αγαπάτε τους συναδέλφους σας. Είναι πολύ καλό αν τους συμπαθείτε, αλλά θεωρείτε ότι το ζήτημα είναι να μπορείτε να συνεργάζεστε για να γίνεται η δουλειά. Αλλά για εσάς, η οικογένεια είναι διαφορετική. Οφείλετε να τους αγαπάτε. Λόγω αυτής της αντίληψης του καθήκοντος, δεν βλέπετε πολύ καθαρά τι συμβαίνει. Νιώθετε περισσότερο το λόγο να είστε συναισθηματικοί, επειδή νομίζετε ότι έτσι ενεργείτε μέσα από αγάπη. Για παράδειγμα, όταν διαφωνείτε με το παιδί σας, θυμηθείτε την Μποντιτσίτα με την οποία υποτίθεται ότι συνδέεστε... έχει απλά ξεχαστεί. Το «ίσως να ήταν καλό έτσι» συχνά μετατρέπεται σε «πρέπει να γίνει έτσι». Είστε ιδιαίτερα απαιτητικοί όσον αφορά την υγεία ή την ασφάλεια του παιδιού σας. Αλλά δεν έχετε στ' αλήθεια επίγνωση της απαίτησής σας. Για εσάς δεν είναι μια απαίτηση, αλλά ο μοναδικός τρόπος. Υπάρχει αυτή η πλήρης αλλαγή μέσα σας, όταν  «το καλό ή το όφελος» του παιδιού σας έχει γίνει στην πραγματικότητα το «δικό σας καλό», όπου εσείς αποφασίζετε. Και θέλετε να είναι όλα στην εντέλεια, δηλαδή ακριβώς με το δικό σας τρόπο. Έχετε χάσει την επίγνωσή σας, έχετε ξεχάσει τον ανοιχτό νου της Μποντιτσίτα, και όλα τα είδη των προβλημάτων θα μπορούσαν να ξεκινήσουν από εκεί.
Το να κατανοούμε τους άλλους περισσότερο
Αν δεν επιθυμούμε να ταραζόμαστε τόσο πολύ από τις συναισθηματικές αιτίες, τότε πρέπει να αρχίσουμε να βλέπουμε τους άλλους με ένα διαφορετικό τρόπο. Πρέπει να τους βλέπουμε ουσιαστικά σαν εμάς. Δεν θέλουν να υποφέρουν, θέλουν να είναι ευτυχισμένοι. Δεν είμαστε τέλειοι, ούτε και αυτοί είναι. Έχουμε μια ισχυρή τάση να νομίζουμε ότι για κάποιο λόγο είμαστε καλύτεροι από τους άλλους. «Εγώ εργάζομαι πολύ σκληρά ενώ αυτός είναι τόσο τεμπέλης!» Στην πραγματικότητα όλοι μας έχουμε τα ίδια ελαττώματα και τις ίδιες ποιότητες. Και πάλι η ικανοποίηση έχει να παίξει ένα ρόλο εδώ. Πρέπει να μάθουμε να είμαστε ευχαριστημένοι από τους άλλους ανθρώπους, όπως ακριβώς είναι. Συνήθως, μπορούμε να συμφωνούμε με αυτό ως έναν ορισμένο βαθμό όταν αναφερόμαστε στο γενικότερο πληθυσμό. Καταλαβαίνουμε ότι οι άνθρωποι, είναι άνθρωποι. Εκεί που αρχίζει να γίνεται δύσκολο, είναι με τους στενούς συγγενείς και την οικογένειά μας. Για παράδειγμα, ένας πατέρας το βρίσκει δύσκολο να αποδεχτεί ότι ο γιος του δεν είναι τέλειος, ή ότι ο γιος του δε θα μπορούσε να είναι ενδεχομένως το αντίγραφό του. Θεωρητικά, όλοι μπορούμε να συμφωνούμε ότι κανείς δεν είναι τέλειος. Άρα, ένας γιος που δεν είναι τέλειος δε θα έπρεπε να αποτελεί έκπληξη! Όμως σε γενικές γραμμές, θέλετε τα παιδιά σας να σκέπτονται και να συμπεριφέρονται σαν εσάς. Η ικανοποίηση έχει ξεχαστεί και δεν είστε ανοιχτοί να δεχτείτε τα παιδιά σας για αυτό που είναι. Μπορεί να βρίσκετε ελαττώματα ακόμα και σε κάποιες από τις θετικές τους ποιότητες. Θα έπρεπε να τους δώσετε την ευκαιρία να αναπτυχθούν με τον τρόπο που επιθυμούν. Επιτρέψτε στα παιδιά σας να μεγαλώσουν και να ωριμάσουν με τον τρόπο τους. Στο μεταξύ, δαπανούμε τις προσπάθειές μας για να αναπτύξουμε και τη δική μας ανοιχτοσύνη και ικανοποίηση. Η εξάσκηση είναι να εξετάζουμε τα συμβάντα του νου μας κατά τη διάρκεια της ημέρας. Πολλές από τις σκοτούρες μας δεν είναι απαραίτητες. Αυτό θα το αναγνωρίσουμε. Έτσι μπορούμε να χαλαρώσουμε. Αυτή η κατανόηση θα έρθει σε εμάς φυσικά. Δεν χρειάζεται να προσπαθούμε να την εξαναγκάσουμε. Ούτε υπάρχει λόγος να αναλύουμε τα πάντα. Απλά είμαστε παρόντες και παρατηρούμε τα συμβάντα, χωρίς τις απόψεις και τις προκαταλήψεις μας στοιβαγμένες επάνω τους. Κοιτάζουμε χωρίς να κρίνουμε. Έτσι η αντίληψή μας θα γίνεται όλο και πιο διαυγής και ακριβής. Χωρίς αυτήν την αμερόληπτη αντίληψη, δε θα είμαστε ικανοί να βλέπουμε τα συναισθήματα να εγείρονται. Επομένως η πραγματική εξάσκηση είναι απλά να παρατηρούμε τις ιδέες και τις σκέψεις στο νου μας με την ησυχία μας, χωρίς να τις κριτικάρουμε, και η κατανόηση θα έρθει.


Η μετάφραση και απόδοση από τα αγγλικά στα ελληνικά με τίτλο "WORKING WITH THE EMOTIONS by Jigme Rinpoche" έγινε από την μεταφραστική ομάδα του Rigdrol Ling.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις